Het laatste nieuws over Olivier Giroud

Olivier Giroud is een Franse spits met Italiaanse roots. De 137-voudig international van Frankrijk verruilde Los Angeles FC in de zomer van 2025 voor Lille OSC.

• Giroud speelt momenteel voor Lille OSC
• De spits werd landskampioen in zowel Italië als Frankrijk
• Met Chelsea won hij de Champions League en Europa League
• Giroud kreeg in 2017 de Puskás Award uitgereikt
• Met Frankrijk veroverde on hij de wereldtitel van 2018

Clubcarrière Olivier Giroud

Olivier Jonathan Giroud werd op 30 september 1986 ter wereld gebracht in het Franse Chambéry. Het gezin bestond daarnaast uit moeder Viviane Arnaud-Goddet, vader Denis Giroud en drie andere kinderen (Romain, Bérangère en Bertrand). Zowel aan moederskant als vaderkant is de grootmoeder van Italiaanse afkomst. De linkspoot groeide op in het nabijgelegen Froges. “Ik ben dus een echte Savoyard“, verklaarde hij op Arsenal.com. “We zijn stoer, standvastig, hebben een sterk temperament en geven niet op. Ook zijn we zeer gericht op familie.”

In zijn woonplaats speelde Giroud tot 1999 voor het bescheiden FOC Froges. De spits stond niet bekend als een natuurtalent, maar trok op dertienjarige leeftijd desondanks de aandacht van een grotere club: Grenoble Foot. Hij ontwikkelde zich goed en wist verschillende jeugdteams te doorlopen. De clubleiding bekroonde zijn prestaties in 2005 derhalve met een eerste profcontract. Via het tweede team speelde hij zich definitief in de kijker bij de technische staf van GF38.

Doorbraak in Frankrijk

Giroud debuteerde op 24 maart 2006 in de hoofdmacht van Grenoble Foot 38. In de Ligue 2-wedstrijd tegen FC Gueugnon (1-1) mocht de negentienjarige spits na negentig minuten invallen voor Nassim Akrour. Aan het einde van het seizoen mocht hij nog vijfmaal invallen. Zijn eerste doelpunt als profvoetballer liet nog even op zich wachten. Op 26 februari 2007 wist hij deze primeur eindelijk af te vinken in de thuiswedstrijd tegen Le Havre AC, dat met een 2-1 nederlaag huiswaarts keerde.

Grenoble Foot 38 won in mei 2007 eveneens met 2-1 van Dijon FCO. Giroud maakte in die wedstrijd zijn tweede doelpunt voor de club. Zijn seizoenstotaal liep daarmee op naar twee doelpunten in twintig officiële wedstrijden. Geen indrukwekkend moyenne, maar de aanvaller fungeerde dan ook hoofdzakelijk als invaller. In de zomer van 2007 besloot hij akkoord te gaan met een huurtransfer naar FC Istres Ouest Provence, dat destijds in het Championnat National speelde (derde niveau).

Met veertien doelpunten in 34 officiële wedstrijden maakte Giroud een prima indruk bij FC Istres. De spits verdiende na dat seizoen een transfer naar FC Tours, dat hem een nieuwe kans gaf om te vlammen in de Ligue 2. Hij beschaamde het vertrouwen van de clubleiding en technische staf niet. De laatbloeier produceerde veertien doelpunten in het seizoen 2008-2009 (27 officiële wedstrijden) en zelfs 24 doelpunten in zijn tweede contractjaar (42 officiële wedstrijden).

Kampioen met Montpellier

Montpellier HSC raakte onder de indruk van de prestaties van Giroud en besloot hem in de zomer van 2010 in te lijven voor circa twee miljoen euro. Op 29 juli 2010 maakte de aanvaller zijn debuut in de voorronde Europa League-wedstrijd tegen Győri ETO FC en kroonde zich prompt tot matchwinner (0-1). De Ligue 1-formatie liet zich in de returnwedstrijd echter verrassen en werd door een fatale strafschoppenserie uitgeschakeld. Zelf wist hij zijn killersinstinct wel te verzilveren vanaf elf meter.

Giroud maakte zijn Ligue 1-debuut op 8 augustus 2010 tegen Girondins de Bordeaux (1-0 zege). De spits, die 75 minuten mocht meedraaien, maakte zijn eerste competitietreffer twintig dagen laer op bezoek bij Valenciennes FC (0-1 zege). Gaandeweg het seizoen 2010-2011 steeg zijn rendement naar veertien doelpunten in 43 officiële wedstrijden. Hij wist Paris Saint-Germain hoogstpersoonlijk uit te schakelen in de halve finale van de Coupe de la Ligue (1-0, na verlenging), maar Olympique Marseille won de finale met 0-1.

Op 15 oktober 2011 maakte Giroud een hattrick in de thuiswedstrijd tegen Dijon FCO (5-3 zege). Ruim een maand later herhaalde de aanvaller dat succes op het veld van FC Sochaux-Montbéliard (1-3 zege). Hij wist zijn topvorm aan te tikken door 25 doelpunten en twaalf assists te produceren in 42 officiële wedstrijden. Montpellier HSC schreef voetbalgeschiedenis door de eerste landstitel te veroveren. Samen met Nenê van Paris Saint-Germain bleef hij spelers als Eden Hazard en Pierre-Emerick Aubameyang voor in het Franse topscorersklassement.

Bekersucces met Arsenal

Voor circa vijftien miljoen euro transfereerde Giroud in de zomer van 2012 naar Arsenal. De Fransman debuteerde op 18 augustus 2012 in het doelpuntloze Premier League-duel met Sunderland AFC door Lukas Podolski na 64 minuten af te lossen. Zijn eerste competitietreffer maakte de nieuwkomer op 6 oktober 2012 in de stadsderby tegen West Ham United (1-3 zege). Tussendoor liet hij manager Arsène Wenger en de fans al voor het eerst juichen in de League Cup-confrontatie met Coventry City (6-1 zege).

Giroud besloot het seizoen 2012-2013 met zeventien doelpunten en elf assists in 47 officiële wedstrijden. De spits scoorde onder meer in de Champions League-wedstrijd bij Bayern München (0-2 zege), maar kon uitschakeling niet meer voorkomen. Hij trapte zijn tweede contractjaar af met een ijzersterke Premier League-reeks: vier doelpunten uit vier wedstrijden. Uiteindelijk steeg zijn aandeel naar 22 doelpunten en elf assists in 51 officiële wedstrijden. Arsenal veroverde de FA Cup door Hull City na verlenging met 3-2 te verslaan.

Ten koste van Manchester City (3-0) en Aston Villa (4-0) won Arsenal in het seizoen 2014-2015 zowel de Community Shield als de FA Cup. Giroud scoorde in beide wedstrijden één keer. Door een gebroken voet bleef zijn aandeel steken op negentien doelpunten uit 36 officiële wedstrijden. In de drie daaropvolgende seizoenen noteerde de linkspoot achtereenvolgens 24, zestien en zeven doelpunten in respectievelijk 53, veertig en 26 officiële wedstrijden. The Gunners veroverden nog tweemaal de Community Shield (2015 en 2017) en eenmaal de FA Cup (2017).

Europese glorie met Chelsea

Arsenal behaalde de drie desbetreffende prijzen allemaal ten koste van Chelsea. Desondanks besloot Giroud na vijfenhalf jaar over te stappen naar de stadsgenoot. De aanvaller, die in 2017 de Puskás Award won, ondertekende een contract voor anderhalf jaar op Stamford Bridge. Op 5 februari 2018 maakte de Fransman zijn debuut voor The Blues door Pedro na 64 minuten af te lossen tegen Watford (4-1 nederlaag). Zijn eerste doelpunt volgde elf dagen later in het League Cup-onderonsje met Hull City (4-0 zege).

Giroud maakte zijn eerste Premier League-doelpunten voor Chelsea op 14 april 2018 tegen Southampton (2-3 zege). De spits sloot zijn eerste halfjaar af met vijf doelpunten in achttien officiële wedstrijden. De Londenaren veroverden de FA Cup door Manchester United met 1-0 te verslaan in de finale. In zijn eerste volledige seizoen voor de club noteerde hij dertien doelpunten en tien assists in 45 officiële wedstrijden. Met één doelpunt en twee assists leidde hij Chelsea naar de Europa League-winst ten koste van uitgerekend Arsenal (4-1).

Na de Europa League-victorie van 2019 bleef Giroud nog twee seizoenen actief bij Chelsea. De spits noteerde respectievelijk tien doelpunten in 25 officiële wedstrijden en elf doelpunten in 31 officiële wedstrijden. In december 2020 scoorde hij viermaal in de Champions League-confrontatie met Sevilla (0-4 zege). Zijn broodheer bereikte de finale en won daarin met 1-0 van Manchester City, maar manager Thomas Tuchel gunde hem op Portugese bodem geen speelminuten. Kai Havertz mocht de heldenrol op zich nemen.

Landskampioen in Milaan

AC Milan verleidde Giroud in de zomer van 2021 tot een transfer naar Italië. De Fransman ondertekende een tweejarig contract bij de Rossoneri. Op 23 augustus 2021 debuteerde de geroutineerde aanvaller met een 0-1 overwinning op Sampdoria in de Serie A. Zijn eerste twee doelpunten maakte hij zes dagen later voor eigen publiek tegen Cagliari (4-1 zege). In zijn eerste contractjaar steeg zijn aandeel naar veertien doelpunten in 38 officiële wedstrijden. Hij leidde AC Milan naar een 1-2 zege bij Internazionale en kroonde zich uiteindelijk tot landskampioen.

Giroud leverde tijdens het seizoen 2022-2023 een bijdrage op overwinningen op Internazionale (3-2) en Juventus (0-1). Hoogtepunt was desalniettemin diens hattrick tegen Sampdoria (5-1 zege) op 20 mei 2023. AC Milan wist geen nieuwe trofee binnen te slepen. Men onderscheidde zich weliswaar in het Champions League-toernooi door Tottenham Hotspur en Napoli uit te schakelen, maar uitgerekend stadsgenoot Inter trok in de halve finale aan het langste eind. Zijn seizoenstotaal liep op naar achttien doelpunten en zeven assists in 47 officiële wedstrijden.

In het seizoen 2023-2024 schoot Giroud uit de startblokken met doelpunten tegen Bologna (0-2), Torino (4-1, tweemaal) en AS Roma (1-2). AC Milan pakte daarmee de volle buit, maar verloor vervolgens met 5-1 bij Internazionale. Zijn derde contractjaar in Milaan leverde vervolgens niet het gewenste succes op. Zo struikelde men in de kwartfinale van de Europa League door toedoen van AS Roma. Zijn eigen seizoenstotaal steeg naar zeventien doelpunten en negen assists in 47 officiële wedstrijden.

Anderhalf jaar in LA

Na het seizoen 2023-2024 stapte Giroud transfervrij over naar het Amerikaanse Los Angeles FC. De Fransman ondertekende een contract voor anderhalf jaar bij de MLS-formatie. Op 14 augustus 2024 debuteerde de ervaren aanvalsleider met een 4-1 overwinning op San Jose Earthquakes in de Leagues Cup. Hij maakte zijn eerste doelpunt in de finale tegen Columbus Crew, maar kon een 3-1 nederlaag niet voorkomen. In september 2024 veroverde men wel de US Open Cup door Sporting Kansas City na verlenging met 3-1 te verslaan. Ook ditmaal scoorde hij.

Giroud had tussendoor, op 1 september 2024, al zijn MLS-debuut gemaakt tegen Houston Dynamo FC (0-2 nederlaag). Tijdens zijn eerste halfjaar op Amerikaanse bodem bleef de spits steken op negentien officiële wedstrijden, twee doelpunten en één assist. Los Angeles FC kwalificeerde zich nog wel voor de MLS Play-offs, maar liet zich in de kwartfinale verrassen door toedoen van Seattle Sounders. Het zicht op de landstitel verdampte in de verlenging (1-2), maar op dat moment was hij al gewisseld.

Pas op 20 april 2025 maakte Giroud tegen Portland Timbers (3-3) zijn eerste doelpunt voor Los Angeles FC in de Major League Soccer (MLS). De spits pikte vervolgens eveneens competitietreffers mee tegen CF Montréal (2-2) en Sporting Kansas City (3-1 zege). Zijn team was eveneens actief op het WK voor clubs, maar overleefde de groep met Chelsea, Flamengo en Esperance Tunis niet. In de zomer van 2025 stond zijn teller op negentien officiële wedstrijden, drie doelpunten en twee assists.

Transfer naar Lille

In Los Angeles besloot Giroud zijn contract niet uit te dienen. De Fransman besloot medio 2025 terug te keren naar zijn geboorteland door zich te verbinden aan Europa League-deelnemer Lille OSC, dat hem een eenjarig contract voorschotelde. Op 17 augustus 2025 de voetbalveteraan zijn Ligue 1-comeback tegen Stade Brest (3-3) en wist meteen een doelpunt mee te pikken. Een week later maakte hij het winnende doelpunt in de thuiswedstrijd tegen AS Monaco (1-0). Hij beleefde daarmee een hoopgevende start bij Les Dogues.

Interlandcarrière Olivier Giroud

Giroud staat bekend als een laatbloeier en speelde derhalve geen enkele wedstrijd als jeugdinternational. De linkspoot uit Chambéry schopte het desondanks tot een carrière als A-international van Frankrijk. Op 11 november 2011 maakte de centrumspits zijn debuut voor Les Blues door Kévin Gameiro na 59 minuten af te lossen in de oefeninterland tegen de Verenigde Staten (1-0 zege). Zijn eerste doelpunt voor het nationale team droeg op 29 februari 2012 bij aan een 1-2 overwinning op Duitsland.

In de zomer van 2012 maakte Giroud deel uit van de EK-selectie van Frankrijk. Men overleefde de groep met Engeland, Oekraïne en Zweden zonder veel overtuiging, maar struikelde vervolgens in de kwartfinale door titelverdediger Spanje (0-1). Twee jaar later wist de aanvaller een doelpunt mee te pikken in de WK-wedstrijd tegen Zwitserland (5-2 zege). De Fransen bereikten in Brazilië de laatste acht, maar verloren daarin van de latere wereldkampioen Duitsland (0-1).

Frankrijk fungeerde in 2016 als gastheer op het EK. Giroud scoorde op de Europese eindronde tegen zowel Roemenië (2-1 zege) als IJsland (5-2 zege, tweemaal). Het thuisland plaatste zich vervolgens voor de finale door Duitsland met 2-0 te verslaan. Men begon dan ook als torenhoge favoriet voor het affiche met Portugal. Het uitvallen van steraanvaller Cristiano Ronaldo speelde men nog meer in de kaart, maar desondanks eindigde de finale in Portugees voordeel (0-1, na verlenging).

Wereldkampioen met Frankrijk

Op het WK van 2018 maakte Giroud geen enkel doelpunt. De spits mocht desondanks in iedere wedstrijd opdraven, waaronder de finale tegen Kroatië (4-2 zege). Frankrijk bemachtigde daarmee de eerste wereldbeker sinds 1998. Men begon dan ook met veel vertrouwen aan het eerstvolgende EK, dat vanwege de coronapandemie naar de zomer van 2021 werd verplaatst. Les Bleus wisten de verwachtingen niet waar te maken en sneuvelden in de achtste finale reeds door toedoen van Zwitserland (na strafschoppen).

Frankrijk mocht in 2022 de status van wereldkampioen verdedigen in Qatar. Giroud scoorde in het oliestaatje tegen Australië (4-1 zege, tweemaal), Polen (3-1) en Engeland (2-1). De Fransen plaatsten zich voor de finale, maar Argentinië zegevierde vanaf elf meter. In 2024 speelde de spits zijn laatste eindtoernooi: het EK in Duitsland. Dit avontuur strandde in de halve finale door een 1-2 nederlaag tegen Spanje. Zijn teller bleef daardoor steken op 137 A-interlands en 57 doelpunten.

Prijzenkast Olivier Giroud

Laatste update: 24 februari 2026