De angst, de stilte en Bas’ vuistje

Oorverdovend stil was het. In stadions waar vele tienduizenden mensen afgelopen weekend bij elkaar zaten en daarna nog onder de vele liefhebbers. Ik was het ook: door Bas, een zwijgend Legioen, de terugkeer van Schippie en een aanvaller van Ajax die bakken met geld verdient, maar al maanden geen pepernoot meer raakt. En o ja, ik meen, ergo, enige angst te bespeuren binnen de Nederlandse voetballerij.

Opinie: De angst die steeds meer de voetballerij insluipt waardoor stilte overheerst en de nieuwe helden die zijn opgestaan

Kalle Oranen is niet meer onder ons levenden. Deze voormalige speler van FC Twente is helaas vertrokken naar het hiernamaals. Daarom werd er in de volgepakte Grolsch Veste in Enschede voorafgaand aan de clash tegen Feyenoord een minuut stilte gehouden. Iedereen zweeg zestig seconden lang, ook de mannen en vrouwen van het immer bloed fanatieke Legioen uit Rotterdam.

Geen onverlaat die meende toch even, o alcohol, onfatsoenlijk te moeten orakelen. Collectief meeleven, ik werd er even stil van. Net zoals ik natuurlijk helemáál stilviel nadat Bas Dost in het stadion van AZ van het een op het andere moment in elkaar zakte. Een boomlange kerel die acute klachten had waardoor recht en stevig op zijn benen staan plots niet meer lukte.

Wilco

Ik ontwaarde grote paniek, zag tranen ook bij NEC-directeur Wilco van Schaik. Die zich al betrokken held manifesteerde. En dan te bedenken dat de vader van Bas ook nog op de tribune zat. Hoe moet die man zich niet gevoeld hebben toen zijn zoon zo roerloos lag op de plek waar hij eerder op magistrale wijze gescoord had? Gelukkig voor alles en iedereen liet hij plots een vuistje, als teken van leven, zien.

De naam van RKC’er Etienne Vaessen viel. Omdat ook híj enkele weken geleden zonder enige beweging op het veld bleef liggen. Een moment dat eveneens grote impact had op spelers, trainers en supporters. Er is door dit alles de laatste tijd een soort van angst in het Nederlandse profvoetbalwereldje geslopen, als je het mij vraagt.

Angst en onzekerheid omdat er relatief gezien meer spelers bij desbetreffende incidenten betrokken lijken te zijn. Incidenten in verband met de gezondheid om precies te zijn. Waar je doorgaans in een sport als pakweg het wielrennen veel meer over hoort. Maar nu dus ook in het voetbal.

Protocollen

Een zorgwekkende ontwikkeling vind ik dat. Waar je akelig van kunt worden. En stil dus ook. Met Vaessen en Dost gaat het inmiddels gelukkig allemaal weer de goede kant op, maar toch. We spreken tegenwoordig al over ‘protocollen’ en ‘zichtschermen’ in het Nederlandse profvoetbal.

Over een apparaat als een AED eveneens. Je ontkomt er feitelijk niet aan, dat begrijp ik natuurlijk ook. Maar let wel: dit seizoen zijn er alweer twee wedstrijden gestaakt nadat spelers om de een of andere reden hun bewustzijn hadden verloren. Je hoopt heden ten dage soms al meer op snelle geruststellende duimpjes van afgevoerde spelers op brancards dan op mooie doelpunten.

Dapper

Dit heeft mij aan het denken gezet. En dat doe ik doorgaans vaak in stilte, nu ook terwijl ik dit stukje tik. Stil werd ik overigens ook van nieuwbakken Ajax-trainer John van ‘t Schip. Die middenin een asgrauwe periode in zijn leven na het overlijden van zijn eega heeft besloten om zijn oude voetballiefde uit Amsterdam te gaan helpen.

Wat een klasbak ben je dan, net nadat je je vrouw hebt verloren. Misschien kan John nu net na zijn intrede bij zijn nieuwe club meteen even met Steven Bergwijn een babbeltje gaan maken. Om te praten over het opmerkelijke interview dat de aanvoerder van de hekkensluiter van de Eredivisie gaf na het pak op de broek bij PSV. Bergwijn, één van de absolute grootverdieners in de Johan Cruijff ArenA, stond maar weer eens voor de camera na een zoveelste verliespartij van zijn ploeg.

Zelfreflectie

Waar hij normaliter vrijwel onverstaanbare zinnen murmelt, had hij nu plots gekozen voor heldhaftige taal: meneer is er klaar mee. Met de media, de volgens hem tot op heden alleen maar bommetjes heeft gegooid. Vermoeiende taal, zónder enige zelfreflectie. “Wat is een goeie aanvoerder? Zijn jullie erbij in de kleedkamer?!”, riep Bergwijn ook nog.

Ik vraag me af wat hij met dat laatste bedoelde. Wat zou een aanvoerder precies in de kleedkamer moeten doen dan, welke rol had hij het over? Loze kreten als ‘kom op’ of ‘we pakken ze bij de strot’ moeten schreeuwen? Of de muziek regelen voor het douchen om te kunnen ontspannen? Ik mag het toch niet hopen.

Een leider ben je van nature en kun je niet acteren. En al helemaal niet als je zo een bedroevende prestaties op het veld laat zien zoals meneer Bergwijn op dit moment doet. Of gooi ik nu een bommetje, Steven? Neem eens een voorbeeld aan je moedige en loyale nieuwe trainer man. En ga voetballen. Want in het verleden heb je wel degelijk laten zien dat je dat heel goed kunt.

Over Bjorn Thimister

Bjorn Thimister (1978) schrijft voor SoccerNews.nl onder andere over PSV, Fortuna Sittard, Roda JC, VVV en MVV. Ook richt hij zich onder meer op andere clubs in de Keuken Kampioen Divisie en Bundesliga. Elke woensdag schrijft hij een opinie over gebeurtenissen in het Nederlandse of internationale voetbal. Thimister is sinds achttien jaar journalist. Tips? [email protected]