Deportivo La Coruña is een Spaanse voetbalclub uit A Coruña. Thuiswedstrijden van Los Blanquiazules worden afgewerkt in het Estadio Municipal de Riazor.

• Deportivo La Coruña werd in 1906 opgericht
• Thuiswedstrijden worden afgewerkt in het Estadio Municipal de Riazor
• De bijnaam van het team luidt ‘Los Blanquiazules’
• In 2000 kroonde Deportivo La Coruña zich tot landskampioen
• Men won meermaals de Copa del Rey en de Supercopa de España

Deportivo La Coruña in nationaal clubverband

In de negentiende eeuw ontwikkelde de voetbalsport zich in rap tempo. Engeland groeide uit tot de bakermat van de sport, maar langzaam maar zeker verspreidde de aandacht zich wereldwijd. José María Ábalo kwam tijdens een Brits bezoek in de kunde met het voetbal en besloot zijn ervaringen te delen met de bevolking van A Coruña. In no-time raakten veel meer inwoners geïmponeerd. In december 1906 slaagden leden van een lokaal gymnasium erin om een eigen team uit de grond te stampen: Deportivo de La Coruña.

Corral de la Gaiteira fungeerde als het eerste onderkomen van Deportivo La Coruña, maar al snel verhuisde de club naar een nieuw complex nabij het Riazor-strand. In de beginjaren ging de aandacht uit naar oefenwedstrijden en regionale competities. Ook mocht men deelnemen aan het Spaanse bekertoernooi, de hedendaagse Copa del Rey, maar succesvolle prestaties bleven uit. In 1912 mocht het team wel een eerste officiële trofee toevoegen aan de prijzenkast: de Concurso España.

Het nationale team van Spanje mocht in 1920 debuteren op de Olympische Spelen. In het Belgische Antwerpen wisten de beste voetballers van het land een goede deelname tot stand te brengen, waardoor de populariteit van de sport een vlucht nam. Steeds meer clubs besloten een professionele status aan te vragen en daardoor ontstond de mogelijkheid om een echte competitie op te starten. Deportivo La Coruña greep evenwel naast deelname aan de allereerste Primera División-campagne (1928-1929).

Eerste LaLiga-seizoenen

Spanje lanceerde tegelijkertijd ook de Segunda División. Deportivo La Coruña mocht zich meten op het tweede niveau, maar met een achtste plaats speelde men geen rol van betekenis. Tot en met de uitbraak van de Spaanse Burgeroorlog in 1936 reikte men überhaupt niet verder dan maximaal een vijfde plaats. Deelname aan de Primera División, ook wel LaLiga genoemd, bleek in die jaren dan ook een utopie. Pas in 1940 mocht men serieus dromen van promotie, maar respectievelijk Real Murcia en Celta de Vigo wisten een voet dwars te zetten.

Deportivo La Coruña promoveerde in 1941 alsnog door Real Murcia met 2-1 te verslaan. Los Blanquiazules maakten vervolgens een uitstekende indruk op het hoogste niveau door achter Valencia, Real Madrid en Atlético Aviación als vierde te eindigen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werd er gewoon doorgevoetbald in Spanje. In 1945 kwam het LaLiga-avontuur van de club ten einde, maar nieuwe promoties volgden in 1946 en 1948. Tussendoor slikte men dus wel opnieuw een degradatie uit de hoogste divisie.

Tijdens de jaren veertig realiseerde Deportivo La Coruña een gloednieuw stadion: het Estadio Municipal de Riazor. Met de steun van de eigen achterban gloorde in 1950 het kampioenschap van Spanje, maar Atlético Madrid wist uiteindelijk één punt meer te behalen. Met een tweede plaats zette men desalniettemin een nieuw clubrecord neer. Onder aanvoering van de Argentijn Alejandro Scopelli wist de club in die periode meerdere Zuid-Amerikaanse voetballers te verleiden om te verhuizen naar A Coruña.

Van grijze duif naar Spaanse top

In 1957 moest Deportivo La Coruña toch weer afscheid nemen van de Primera División. Een hard gelag voor de club, dat vervolgens een aantal grijze decennia inleidde met alle financiële consequenties van dien. Tussen 1957 en 1991 speelde de club welgeteld zeven seizoenen op het hoogste niveau. Men speelde zelfs een aantal seizoenen in de Tercera División (derde niveau). Promotie was in 1991 ook zeker geen uitgemaakte zaak, maar na een bloedstollende slotfase van het seizoen volstond een tweede plaats achter Albacete Balompié voor een terugkeer in LaLiga.

Het seizoen 1991-1992 stond logischerwijs in het teken van lijfsbehoud. Trainer Arsenio Iglesias wist deze missie tot een goed einde te brengen door een zeventiende plaats uit het vuur te slepen met zijn manschappen. In de volgende jaren was er geen sprake meer van degradatiestress. Men draaide zelfs mee in de top van het Spaanse voetbal door achtereenvolgens een derde, tweede en nogmaals een tweede plaats te noteren. In 1994 eindigde men in punten gelijk met FC Barcelona, maar het onderlinge resultaat viel uit in het voordeel van Johan Cruijff’s Dream Team.

Real Madrid wist Deportivo La Coruña in 1995 eveneens van de landstitel af te houden. Wel schreef de club geschiedenis door Valencia met 2-1 te verslaan in de Copa del Rey-finale. Alfredo Santaelena maakte het winnende doelpunt in het Estadio Santiago Bernabéu (Madrid). Onder trainer John Toshack sleepte men vervolgens ook de Supercopa de España binnen door sportieve revanche te nemen op landskampioen Real Madrid: 3-0 thuis, 1-2 uit. Spelers als Txiki Begiristain en Bebeto behoorden zoal tot de toenmalige selectie.

Kampioen met Roy Makaay

Deportivo La Coruña wist het succes van 1995 niet te continueren. Tussen 1996 en 1999 eindigde de club achtereenvolgens als negende, derde, twaalfde en zesde in LaLiga. In de zomer van dat laatstgenoemde jaar wist men een Nederlandse aanvaller op te pikken bij CD Tenerife: Roy Makaay. De Oranje-international liet in het seizoen 1999-2000 meteen zijn voeten spreken met 26 doelpunten, waarvan 22 in competitieverband. Makaay groeide daarmee uit tot dé held van A Coruña, waar men voor het eerst de Spaanse titel mocht verwelkomen.

In totaliteit maakte Makaay 97 doelpunten in 171 officiële wedstrijden namens Deportivo La Coruña. Met Los Blanquiazules bleef de spits jagen op meer LaLiga-succes, maar tot zijn vertrek in 2003 reikte men niet verder dan een tweede plaats. Wel kroonde men zich tweemaal tot winnaar van de Supercopa de España (2000 en 2002) en veroverde men tevens de Copa del Rey van 2002. In de bekerfinale tegen grootmacht Real Madrid maakten Sergio en Diego Tristán het verschil: 2-1.

Zonder Makaay eindigde Deportivo La Coruña in 2004 opnieuw op een respectabele derde plaats. Dit betekende het einde van de gloriejaren van de club. In de volgende jaren was er sprake van serieus verval door maximaal als zevende te eindigen, maar het ultieme dieptepunt volgde in 2011. Met welgeteld 43 punten degradeerden de manschappen van Miguel Ángel Lotina als nummer achttien uit de Primera División. Wel herstelde men zich door in 2012 de Segunda División-titel te grijpen onder José Luis Oltra.

Loodzware jaren

Deportivo La Coruña degradeerde in 2013 opnieuw, maar promoveerde in 2014 net zo snel als runner-up van de Segunda División. De volgende seizoenen stonden opnieuw in het teken van lijfsbehoud. In 2015, 2016 en 2017 wist men zich daadwerkelijk te handhaven, maar ondanks het aantrekken van Clarence Seedorf als hoofdtrainer viel het doek in 2018 alsnog. De voormalig Oranje-international kreeg na een dienstverband van een halfjaar geen niuw contract aangeboden door de clubleiding.

Zonder Seedorf presteerde Deportivo La Coruña eveneens bedroevend. In het seizoen 2019-2020 degradeerde de voormalig landskampioen zelfs naar de Segunda División B (derde niveau), dat later als Primera Federación werd betiteld. Het team spendeerde maar liefst vier seizoenen op dat niveau. Pas in 2024 wist men een terugkeer naar de Segunda División af te dwingen middels een kampioenschap. In 2025 handhaafde men zich vervolgens door als vijftiende te eindigen.

Het seizoen 2025-2026 liet de glimlach terugkeren bij Deportivo La Coruña. Onder leiding van trainer Antonio Hidalgo promoveerde de club zelfs naar LaLiga door achter Racing Santander als tweede te eindigen in de Segunda División.

Rivaliteit

Celta de Vigo staat bekend als de aartsrivaal van Deportivo La Coruña. Onderlinge wedstrijden worden betiteld als O derbi galego, ofwel de Galicische Derby. Zij worden dan ook gezien als de grootste clubs van de regio Galicië.

Deportivo La Coruña in Europees clubverband

In het seizoen 1993-1994 debuteerde Deportivo La Coruña op het Europese strijdtoneel. Los Blanquiazules rekenden in de UEFA Cup af met zowel Aalborg BK als Aston Villa, maar sneuvelden in de achtste finale door toedoen van Eintracht Frankfurt (tweemaal 0-1). De Spaanse formatie mocht in het volgende seizoen opnieuw aantreden in de voorloper van de Europa League. Ook nu wist men een tweetal teams uit te schakelen alvorens Borussia Dortmund in het zicht van de kwartfinale zegevierde (na verlenging).

Deportivo La Coruña mocht tijdens het seizoen 1995-1996 aantreden in de Europacup II. De manschappen uit A Coruña wisten de laatste vier te bereiken, maar grepen dankzij Paris Saint-Germain naast een finaleplaats. In beide wedstrijden trok de Franse club aan het langste eind. In de volgende seizoenen was men opnieuw te bewonderen in de UEFA Cup. Door toedoen van AJ Auxerre sneuvelde men in 1997 al in de eerste ronde, waar in 2000 Arsenal opnieuw in de achtste finale zegevierde.

Tijdens het seizoen 2000-2001 debuteerde Deportivo La Coruña in de Champions League. Men overleefde de eerste en de tweede groepsfase, maar door toedoen van Leeds United strandde het avontuur in de kwartfinale (3-0 uit, 2-0 thuis). Het daaropvolgende seizoen leverde een identiek verhaal op door toedoen van Manchester United, dat over twee duels met 2-5 aan het langste eind trok. De derde Champions League-deelname strandde in het seizoen 2002-2003 in de tweede groepsfase.

Net geen Champions League-finale

Deportivo La Coruña doorstond in het seizoen 2003-2004 een groep met AEK Athene, PSV en Rosenborg BK. Ook Juventus en AC Milan wisten het Champions League-avontuur van de club vervolgens niet te stoppen, maar in de halve finale trapte men in de val van Jose Mourinho’s FC Porto (0-0 uit, 0-1 thuis). Op het hoogste voetbalpodium van het Europese clubvoetbal verstomde het succes vervolgens. In het volgende seizoen eindigde men zelfs onderaan in een groep met AS Monaco, Liverpool en Olympiakos Piraeus.

In 2005 verloor Deportivo La Coruña de Intertoto Cup-finale van Olympique Marseille (2-0 thuis, 5-1 uit). Deelname aan een Europees eindtoernooi bleef zodoende uit. Pas drie jaar later keerde men terug in Europa, maar de UEFA Cup-campagne van het seizoen 2008-2009 eindigde in een pijnlijke uitschakeling. In de derde ronde trok Aalborg BK aan het langste eind: 3-0 uit, 1-3 thuis. Sindsdien kwalificeerde men zich niet meer voor welk toernooi dan ook.

Nederlandse invloed

Verschillende Nederlanders hebben het tenue van Deportivo La Coruña gedragen. Een overzicht:

Clarence Seedorf fungeerde in 2018 een halfjaar als hoofdtrainer.

Het stadion van Deportivo La Coruña

Het Estadio Municipal de Riazor is de vaste thuisbasis van Deportivo La Coruña en heeft een capaciteit van 32.490 plaatsen. In 1982 fungeerde het stadion als decor voor verschillende WK-wedstrijden. Het was de bedoeling dat A Coruña eveneens als speelstad zou fungeren bij een succesvol bid voor het WK van 2030, maar later trok men zich terug als optie. Overigens heeft het nationale team van Spanje tijdens oefeninterlands en kwalificatiewedstrijden meermaals gebruik gemaakt van deze locatie.

In oktober 1994 werd het Estadio Municipal de Riazor officieel geopend. Valencia fungeerde als eerste tegenstander, maar ging er zowel met het openingsdoelpunt als de winst vandoor (2-3). Sowieso duurde het even voordat Deportivo La Coruña het stadion echt omarmde. Vanwege de WK-organisatie in de jaren tachtig en de sportieve successen in de jaren negentig liet de club verschillende renovaties uitvoeren. Tot frustratie van de fanatieke aanhang van Los Blanquiazules maakten de staanplaatsen wel plaats voor zitplaatsen.

Veelgestelde vragen over Deportivo La Coruña

Laatste update: 19 juni 2026