Xavi Simons deelt emotioneel verhaal met The Athletic

Xavi Simons woonde al in onder meer Barcelona, Parijs en tegenwoordig Londen, maar nergens voelt hij zich zo prettig als in het nietige Rojales, in Spanje. Met een verslaggever van The Athletic keerde hij terug in het dorp waar het allemaal begon, en waar hij ooit het huis wil gaan kopen waar hij opgroeide.

Nederlandse Tottenham-ster gaat terug naar zijn roots

“Wanneer ik hier terugkom, ben ik ver weg van de werkelijkheid. De mensen zien mij nog steeds als de kleine Xavi die ze altijd hebben gekend, niet als de Xavi van Tottenham en het Nederlands elftal. Het maakt me gelukkig dat de mensen trots op me zijn. Ik kan hier zonder problemen over straat lopen. Hier vind ik rust”, vertelt Simons in Rojales.

Moeder Peggy vertelt vervolgens dat ze haar zoon in eerste instantie helemaal geen Xavi wilde noemen. “Ik had al een naam voor hem bedacht, maar toen we de baby zagen, zei ik: ‘Die past helemaal niet bij hem.’ Hij was zó wit, had geen haar, hij was lelijk. Faustino was juist een prachtige baby. Iedereen schrok er een beetje van. Ik zei: ‘Ik verander de naam wel, noem hem voorlopig maar baby Simons.’ Vijf dagen lang had hij geen naam. Toen keek ik naar een wedstrijd van Barcelona en zag ik Xavi Hernández op het scherm.”

Peggy vervolgt over zoonlief: “Toen hij naar de kleuterschool ging, droeg hij een volledig voetbaltenue, voetbalschoenen en had hij een bal bij zich. Ik heb filmpjes waarop Xavi als tweejarige technische details over het spel uitlegt. Hoe kan een kind van twee dat begrijpen? Hij kende ook alle clublogo’s uit Nederland en wist wie de spelers en trainers waren.”

De familie Simons moest in die periode behoorlijk op een houtje bijten. Xavi kreeg er weinig van mee. “Ik was de hele dag buiten en werd gelukkig van de eenvoudige dingen in het leven. Pas later besefte ik dat onze woonsituatie niet normaal was en dat mijn moeder enorme offers heeft moeten brengen. Ik wil haar vooral bedanken omdat ze mij nooit heeft laten merken hoe moeilijk het was. Dat ik haar nu iets terug kan geven, betekent alles voor mij. Mijn moeder was nooit jaloers op andere mensen. Dit was haar leven en ze bleef altijd gelukkig. Ik herinner me haar alleen maar met een glimlach, zelfs op momenten waarop ze zelf niet at en er wel voor zorgde dat mijn broer en ik genoeg hadden.”

Zijn oudere broer Faustino was de steun en toeverlaat van Xavi. “Hij kreeg al jong de verantwoordelijkheid om de man in huis te zijn en dat gevoel heeft hij nog steeds. Ik ben degene die op het veld staat en die iedereen op televisie ziet, maar de echte MVP’s zijn mijn moeder, mijn broer en mijn jongere zus Kenza. Ik ben ontzettend dankbaar voor alles wat zij voor mij doen.”