Word nog even géén scheidsrechter, adopteer een hond!

Met samengeknepen ogen keek ik onlangs naar letters op de shirts van scheidsrechters in het betaalde voetbal. Reclame op de rug van arbiters? Niet dus. Word scheidsrechter, stond erop gedrukt. Om mensen te bewegen te gaan fluiten in het voetbal. Ik begrijp die boodschap, maar trap op deze plek toch even op de rem. En o ja, denk aan die arme viervoeters beste voetbaldromers.

Opinie: de voetballerij zal qua respect eerst moeten veranderen voordat mensen zich gaan aanmelden om scheidsrechter te worden

Het zal pakweg een jaartje of vijftien geleden zijn toen ik me, ietwat naïef ik geef het toe, liet verleiden om tijdens een plaatselijk miniveldtoernooi de scheidsrechterfluit te hanteren. Samen met een man, een twintigtal jaar ouder dan ik, kleedde ik me tevoren om in een ruim bemeten lokaal. Ik was enthousiast, het leek me leuk om wat wedstrijdjes te gaan leiden.

Met een bal onder mijn rechterarm liep ik vanuit de catacomben richting een nabijgelegen kunstgrasveld. Ik moest meteen aan de bak, het miezelde een beetje en was daardoor kouder dan verwacht. Dat maakte mijn entree voor mezelf niet aangenamer, maar ach… ik ging toch alleen maar een paar recreatieve wedstrijdjes in goede banen leiden?

Spuug in het gezicht

Nauwelijks vier uurtjes, en pakweg vijf wedstrijdjes, later was ik weer in het kleedlokaal. In mijn hoofd blikte ik terug op wat ik die om en nabij 240 minuten daarvóór had meegemaakt: ik was neus aan neus uitgescholden waarbij spuug bijkans mijn gezicht raakte, bedreigd, geduwd en uitgelachen.

Omdat ik een inworp aan de verkeerde partij had gegeven en een vrije trap niet goed beoordeeld had. Die gebeurtenissen deelde ik met mijn gezelschap. Mijn ervaren collega glimlachte naast mij, en knikte tegelijk na het aanhoren van mijn relaas. “Tja, nu weet je wat ik bijkans elke week meemaak.” Jazeker, dat wist ik. En ik wist óók zeker dat ik nóóit meer een voetbalpotje zou gaan fluiten. Mijn eigen besluit, ik sta na al die jaren nog altijd die beslissing. Mijn eigen eindsignaal had op die druilerige vrijdag definitief geklonken.

Tierende Peter Bosz

Ik had geen zin om mezelf te laten vernederen alsof ik een of ander stuk vuil was. Exact hieraan dacht ik toen ik Peter Bosz onlangs zag tieren. Zolang deze toptrainer het klaarblijkelijk nog niet op kan brengen zijn voorbeeldrol keurig te vervullen, zijn club PSV én de KNVB hier niet hard tegen optreedt, raad ik iedereen nog even te wachten met de scheidsrechterscurcus te gaan beginnen.

Eerst moet er vliegensvlug wat aan het nog altijd ontbrekende respect van de andere partijen, de voetbalteams en hun trainer, gedaan worden. Iets met een verandering van mindset. Naar de leidsmannen en -vrouwen toe. Dát is al in gang gezet door alleen de aanvoerders in het veld te laten communiceren, andere protesterende voetballers krijgen meteen een gele prent.

Bosz kreeg die ook, maar het mag allemaal wel een tandje minder Peter. Emoties tonen kan, maar niet gaan roepen dat iemand – Danny Makkelie in deze – “helemaal niks is”. Volkomen respectloos. Slaat nergens op. Dat doet ook afbreuk aan je eigen naam, van die van PSV dat je aan het eind van elke maand een godsvermogen betaalt om trainer te kunnen en mogen zijn.

Ja, scheidsrechters maken zeker fouten, al vond ik het discussiepunt waar Peter Bosz over viel eigenlijk nog wel heel erg meevallen. Het leek er meer op dat hij per se zijn gal wilde spuien. Omdat hij actief in de voetbalwereld is. En je daarin, althans dat denken velen, alles kunt roepen wat je wilt.

Prachtig eerbetoon en oproep in Barcelona

Hét mooiste moment van de afgelopen tijd was een video waarin spelers van het Spaanse Espanyol met zwerfhonden aan de lijn of op hun arm het veld betraden. Kippenvel. Weerloze wezens die trippelden over de groene mat in Barcelona, vlak voor het duel met Mallorca. Als je even tijd hebt, kijk dit filmpje terug.

Dan zie je hoe voetbal ook kan zijn. Gespitste oren en schichtige hondenblikken in een zingende Spaanse arena. Als een soort van oproep. Voor deze immer en altijd loyale vrienden op vier poten. Dus: adopteer zo een arm wezen! Je krijgt er ontzettend veel liefde voor terug, weet ik uit eigen ervaring.

Geen scheidsrechter die daar wat van zal en kan zeggen.

Over Bjorn Thimister

Bjorn Thimister (1978) schrijft voor SoccerNews.nl onder andere over PSV, Fortuna Sittard, Roda JC, VVV en MVV. Ook richt hij zich onder meer op andere clubs in de Keuken Kampioen Divisie en Bundesliga en andere opmerkelijke zaken in het voetbal. Elke woensdag schrijft hij op SN een opinie. Hij is 25 jaar journalist. Tips? [email protected]