Rebels talent tot wijze vader: de metamorfose van een straatvechter

Moestafa El Kabir heeft in Zweden zijn rust gevonden. De spits verliet Nederland in 2010 als een enfant terrible en trok naar het buitenland voor een nieuwe start. De Amsterdammer maakte een metamorfose door van rebels talent naar een wijze vader en zaakwaarnemer. In gesprek met SoccerNews neemt El Kabir een moment om te reflecteren op de verschillende fases van zijn zelfontplooiing in het voetbal.

Amsterdamse straatvechter El Kabir vond rust in Zweden

“De afgelopen maand stond voor mij in het teken van de Ramadan. Een bijzondere periode waarin ik dichter bij mijn geloof kom. Het is veel meer dan alleen de uitdaging om overdag niet te eten en te drinken Het gaat om andere mensen helpen, elke dag positief zijn en jezelf in de spiegel aankijken. Zulke momenten van reflectie zijn heel waardevol.”

“Tijdens mijn carrière heb ik ook aan de Ramadan gedaan. Dat was zwaarder dan nu, omdat ik ‘s ochtends vroeg op moest om te trainen. Ik kon altijd op begrip rekenen van de clubs waar ik speelde, maar dat geldt niet voor iedereen. Ik heb van vrienden in Zweden gehoord dat ze niet speelden omdat ze vanwege de Ramadan aan het vasten waren. Iedereen moet doen wat voor hem het beste is. De club betaalt natuurlijk een riant salaris en het vasten moet de prestaties niet in de weg zitten, maar het geloof is voor veel mensen belangrijker dan voetbal.” 

“Ik woon tegenwoordig in Zweden, waar mijn vrouw vandaan komt en mijn kinderen zijn opgegroeid. Nadat ik in 2021 ben gestopt, ben ik aan het werk gegaan als zaakwaarnemer. Ik heb zelf voor veertien clubs in zes landen gespeeld, maar nu zie ik pas echt hoe hectisch de transfermarkt is. Er gebeurt veel meer dan je als speler ziet en wat er naar buiten komt. Nu ik in deze positie zit, besef ik me dat ik niet de makkelijkste voetballer was om te begeleiden. Ik moet vaak terugdenken aan mijn eigen streken van vroeger, maar ik ben ook veranderd. In de afgelopen jaren heb ik mezelf eigenlijk drie keer opnieuw uitgevonden.”

Fase 1: Talentvolle rebel bij Ajax en NEC

“Ik groeide op in een groot gezin in de Amsterdamse wijk Osdorp. We hadden het thuis niet breed en moesten iedere euro omdraaien. Ik voetbalde bij Blauw-Wit, maar was nooit een groot talent. Toch mocht ik op mijn zeventiende uit het niets instromen in de jeugd van Ajax. Dat was erg wennen, want het professionele leven was nieuw voor mij. Ik was soms opstandig en kreeg het stempel van moeilijke jongen. Mijn eigen mening heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. Dat leverde akkefietjes op met trainers en oudere spelers. Ik zou mezelf in die tijd omschrijven als een talentvolle rebel.”

“Na mijn vertrek bij Ajax botste ik bij NEC met Ramon Zomer, een ervaren speler die het niet kon hebben dat ik hem als jonge speler aanwijzingen gaf. Hij zei dat ik m’n bek moest houden, ik pikte dat niet. Respect is voor mij enorm belangrijk. De behandeling die jij mij geeft, krijg je van mij terug. In de hiërarchie van een voetbalelftal botste dat. Ik trapte oudere spelers gewoon terug wanneer ze mij trapten.”

Mentaliteit van de straat

“Ik was geen probleemmaker, maar ik liet niet over me heen lopen. Het maakte me niet uit wie er tegenover mij stond. Ik ben opgegroeid op de straten van Osdorp. En op z’n Amsterdams gezegd heb ik altijd schijt gehad. Die mentaliteit heeft me ver gebracht. Maar ik moest daar ook een balans in vinden. Je ontwikkelt je als persoon en gaat nadenken of je acties verstandig zijn of niet.”

“Bij NEC werd ik twee keer uit de selectie gezet vanwege een te hoog vetpercentage. De situatie werd uitzichtloos en ik maakte een nieuwe start door naar Zweden te vertrekken. In Nederland werd ik bestempeld als een probleem. De analisten op tv waren erg goed in het afbranden van spelers. In Zweden was er meer respect en kon ik me focussen op het voetbal. Ik ken de taal niet en kon niet lezen wat ze over me schreven in de krant.”

Fase 2: Schone lei in het buitenland

“In de tweede fase van mijn carrière zie ik mezelf als een hongerige, doorgebroken voetballer. In Zweden scoorde ik regelmatig en ik kreeg de kans om op uitleenbasis bij Cagliari te spelen. Ik ging van een uitzichtloze situatie in Nederland naar een dik salaris in de Serie A. Helaas raakte ik geblesseerd, waarna ik terugkeerde naar Zweden.”

“Ik ging weer verder met scoren en kon in 2014 een miljoenencontract tekenen in Saoedi-Arabië. Voordat het bekend was hoeveel geld daar te halen was, speelde deze trotse Marokkaan en Amsterdammer zichzelf in de zandbak financieel binnen. Ik ben daar trots op, want ik kon mijn familie helpen. Ik ben van niks gekomen en heb mezelf omhoog gespeeld door mijn instelling van nooit opgeven.”

“Ik pendelde vele jaren tussen Turkije, waar ik goed kon verdienen, en Zweden, waar mijn thuisbasis was met mijn gezin. Op het moment dat ik zelf een oudere speler was, nam ik de jongere spelers altijd onder mijn hoede. Ik dacht terug aan mijn tijd als jong talent. Jongere spelers stonden onderaan in de hiërarchie en moesten rondlopen alsof ze op glas lopen. Ik vond het juist belangrijk dat ze zich goed voelden en dat er wederzijds respect was.”

De grootste uitdaging

“De moeilijke periode die ik ben doorgegaan was bij Antalyaspor, waar ik zes maanden mijn salaris niet kreeg. De club haalde grote spelers. Samuel Eto’o speelde er en ook Samir Nasri en Jérémy Ménez kwamen erbij, maar we werden niet betaald. Ik zat op de bank en raakte gefrustreerd, dus ik ging het gesprek aan met de club. Zij zagen mij als opstandig en moest ik voor mijzelf trainen. Ik schakelde mijn emoties uit en zorgde ervoor dat ik fit bleef. Ik wilde niet dat mijn carrière daar zou eindigen. Ik heb geknokt en ben nog jaren doorgegaan bij clubs in Zweden en Turkije.”

Fase 3: Rust gevonden in Zweden

“Nu ben ik een doorgewinterde oud-voetballer en vader. Ik ben rustig, geniet van het leven in Göteborg en probeer dichtbij mijn geloof te blijven. Af en toe kan ik als zaakwaarnemer nog terugschieten naar die jonge rebel, bijvoorbeeld wanneer clubs waarmee ik onderhandel geen respect tonen naar mij of mijn spelers. Ik heb te veel meegemaakt om me op de kast te laten jagen, maar diep van binnen heb ik nog steeds schijt zoals ik vroeger had. ‘Laat ze maar komen.’ Die mindset is nooit veranderd.”

“Ik denk niet dat er veel mensen zijn die hun carrière kunnen navertellen zoals ik heb gedaan. Ik heb alles aan de kant gezet om voetballer te worden en altijd doorgezet. Ik kwam als allerlaatste binnen bij de A1 van Ajax en heb moeten vechten om er iets van te maken. Ik heb mijn tas gepakt en ben weggegaan uit Amsterdam naar Nijmegen, Zweden, Italië, Saoedi-Arabië, Japan en Turkije. Het voetbal heeft mijn leven verrijkt. Dat is iedere druppel zweet waard geweest. Als ik het over mocht doen, zou ik het allemaal precies zo weer doen.”