Pfennings & Pfennings: voetbal als recept voor ‘verdwenen’ gedachten

Sommige initiatieven in het Nederlandse betaalde voetbal krijgen niet altijd die vele aandacht die ze verdienen. Daarom geef ik eentje daarvan toch ongevraagd een zetje, met dank aan een groengele vader en zoon.

Opinie: het initiatief Football Memories is mede door Fortuna-directeur met zijn pa aandoenlijk

Heel wat jaartjes geleden geleden zat ik op een terrasje in de binnenstad van een Zuid-Limburgse stad en wilde voor mij en mijn gezelschap een drankje bestellen. De ober van dienst, klein en gedrongen van stuk maar met stoere vlotte tred, meldde zich terstond en ik herkende hem aan zijn gezicht. Zijn gelaatstrekken zetten mijn hersenen aan het werk.

Dit moest Huub Pfennings zijn, voormalig noeste werker op het middenveld van Fortuna Sittard. Ik wist het zeker, iemand aan een ander tafeltje even verderop hielp me onbewust door juist op dat moment ‘Huubke’ te roepen. Herinneringen kwamen naar boven, over illustere wedstrijden in het inmiddels verdwenen stadion De Baandert.

Zeer onlangs stond hij op een woensdagmiddag in het stadion van ‘zijn’ Fortuna Sittard achter de microfoon. Samen met zijn zoon Ivo, tevens directeur van de eredivisieclub en – hoewel een stuk jonger – behoorlijk gelijkend op zijn vader. Oude verhalen werden opgehaald, vervlogen wedstrijden kregen weer de aandacht. Over herinneringen gesproken, Football Memories.

De toehoorders waren vooral dementerende ouderen. Mensen getroffen door een vreselijke ziekte, maar natuurlijk wél met een heel leven achter zich. Waarin de club Fortuna ooit vaak een voorname rol had gespeeld. Gedachten hierover waren misschien verdwenen, maar die gaten werden – voor even en waar mogelijk – weer ingevuld door het bevlogen duo Pfennings & Pfennings.

Voetbal kan ook warm zijn

De één inmiddels een zeventiger, de ander met een immer propvolle agenda als clubbaas. Maar tóch stonden deze twee bloedverwanten daar samen, op een woensdagmiddag. Over vreuger te praten, toen alles nog beter was. Gevoelsmatig dan. Maakt ook niks uit of dat écht zo was, de familiaire oer-Fortunezen riepen met hun terugblikken warmte en herkenbaarheid op.

Zij verdienen vanaf deze kant een schouderklopje. Omdat zij kennelijk heel goed beseffen dat voetbal zóveel meer is dan alleen hollen achter een bal en zeuren over een onbegrijpelijke beslissing van de scheids of, tegenwoordig zucht, de VAR. Het clublied ‘Noa Veure’ zong, daar in de stad waar de bakermat van het Nederlandse betaalde voetbal ligt, bij menigeen nog door het hoofd.

Clubiconen als rechtsback René Maessen, doelman Piet Vogels en centrale verdediger Jo Bux gingen hen in Sittard al voor. Net zoals balvirtuoos Willy Dullens, wrang genoeg nog niet zolang overleden aan die vernietigende ziekte beginnend met een A. Zij praatten, terwijl anderen aandachtig luisterden. Het koffie en koekje deden de rest.

Voetbalherinneringen breder oppakken

NAC, Excelsior, Willem II, Heracles en NEC hebben overigens ook dit initiatief al enige tijd met beide handen aangegrepen. Nog te weinig vind ik, dit zou élke club in het betaalde voetbal zo snel als mogelijk moeten gaan doen. Met de KNVB als achtervang en stuwende kracht. Bijkans iedere bestuurder in het profvoetbal heeft tegenwoordig de mond vol van ‘maatschappelijke betrokkenheid’, maar dít is dat in werkelijkheid.

Er daadwerkelijk zijn voor diegenen die het voetbal ooit op de hoogste treden hadden staan, maar waar het brein nog langer weigert mee te werken. Wie wil nou zijn medemens vol met ellende niet ook een glimlach of een blik van vroegere vervoering of melancholie bezorgen? Iedereen zou dat moeten willen toch. Net zoals Huub en Ivo.

Over Bjorn Thimister

Bjorn Thimister (1978) schrijft voor SoccerNews.nl onder andere over PSV, Fortuna Sittard, Roda JC, VVV en MVV. Ook richt hij zich onder meer op andere clubs in de Keuken Kampioen Divisie en Bundesliga en andere opmerkelijke zaken in het voetbal. Elke woensdag schrijft hij op SN een opinie. Hij is 25 jaar journalist. Tips? [email protected]