Wereldkeeper schrijft in Brazilië verder aan verhaal over 6 continenten

André Krul zou over zijn wereldwijde carrière op zes verschillende continenten een heel dik boek kunnen schrijven. Dat doet de opper-avonturier dan ook. Het meest actuele hoofdstuk speelt zich af in Brazilië, waar hij momenteel bij een Nederlandse club in the middle of nowhere speelt. “In Afrika heb ik veel gekkigheid meegemaakt.”

Van Senegal naar Brazilië: André Krul is nog niet moe van het avontuur

Via zijn columns in het Noordhollands Dagblad zijn de laatste belevenissen van Krul op de voet te volgen. De keeper houdt de lezers van de krant op de hoogte van zijn leven in Arapongas, in het zuiden van Brazilië. Sinds februari komt hij uit voor Laranja Mecânica, uitkomend op het tweede niveau van de staat Paraná, maar met zijn schrijfwerkzaamheden bereidt hij zich voor op een leven na het nomadenbestaan. Na een rondreis langs Malta, Colombia, Puerto Rico, Japan, Australië , Nederland, Duitsland, België, Gibraltar en Senegal is hij vast toe aan wat vastigheid. Toch?

“Nou, eigenlijk heb ik besloten dat ik nog wel even door wil gaan”, vertelt de 38-jarige doelman over de telefoon vanuit het zuiden van Brazilië. “Ik leef vanuit mijn koffer, heb mijn kamer op de club en mijn dagelijkse routine. Het zou vermoeiend zijn als ik constant rond moet reizen met een backpack, maar ik verblijf vaak langer op dezelfde plek. Afrika was zwaarder en vermoeiender. Daar heb ik veel gekkigheid meegemaakt.”

Het laatste stukje van de wereldkaart

Vorig jaar bereikte Krul in Afrika zijn grote doel: op elk mogelijk content voetballen. Na de Duitser Lutz Pfannenstiel is de Noord-Hollander de tweede voetballer in de geschiedenis die dat kan zeggen. Het laatste puzzelstukje, een wedstrijd spelen in Afrika, kostte hem de meeste moeite. De doelman zocht naar een kans in Oeganda, Rwanda, Tanzania en de Democratische Republiek Congo, en eindigde in Senegal. “In Congo trainde ik op een zandveld omringd door afval. In Senegal vaak op keihard kunstgras. Mijn keeperstrainer daar was ook zo gek als een deur. Hij kwam iedere keer met oefeningen die ik nog nooit had gezien.”

Het afvinken van het Afrikaanse continent was een mooi moment geweest om te stoppen, maar Krul wilde nog één land meepakken. Spelen in Brazilië stond vanaf het begin van zijn wereldreis hoog op zijn bucketlist. Als jeugdspeler in de B1 van AFC ’34 in Alkmaar had hij een Braziliaanse ploeggenoot, Willy Ramos. Op zijn zeventiende ging Krul met hem op familiebezoek in Rio de Janeiro. “Dat was de eerste keer dat ik in Latijns-Amerika was. We voetbalden op het strand en gingen voor het eerst op stap. Ik ben naar het Christusbeeld geweest, en raakte enorm gefascineerd door dat grote beeld dat boven de stad uit torent. Die reis maakte een grote indruk op me.” 

Lees ook: Feyenoord-lieveling uit Brazilië blijft de club volgen: “Rotterdam is de beste stad”

View this post on Instagram

A post shared by Andre Krul (@krulandre)

Harde lessen als beginnend reiziger

Die achtergrond speelde mee in zijn keuze om in 2012 als keeper van Valletta FC de sprong te wagen naar Colombia, zijn eerste bestemming buiten Europa. Op basis van dat avontuur zou je niet verwachten dat Krul daarna jarenlang over de landsgrenzen zou spelen. “Ik heb het daar niet makkelijk gehad. Ik brak mijn kaken tijdens een training en had enorm veel pijn. Het ziekenhuis daar was alleen niet zo goed en ik mocht van de clubeigenaar ook niet terug naar Nederland. Ik was daar zonder familie of vrienden in een compleet andere cultuur. Dat was niet makkelijk. Ik botste af en toe met de trainers, omdat ik nog dacht als een koppige Nederlander. Dat heb ik mezelf daarna afgeleerd. Ik ben me gaan verwonderen over cultuurverschillen in plaats van me eraan te ergeren.”

Terugkijkend was elke periode in een ander land een verrijking voor zijn leven, ook al waren de omstandigheden wisselend. “In Australië en Japan was alles goed georganiseerd. In Congo wist ik dat het anders zou zijn. Veel mensen leven in armoede en wonen in verschrikkelijke omstandigheden.  Ik leefde daartussenin en zag hoe ze samen overleefden. Hier in Brazilië wordt de club gerund door Nederlanders, die hebben alles goed geregeld. Misschien zelfs te goed, want na Afrika ga ik me hier bijna vervelen, haha.”

De Oranje Machine in Brazilië

Zijn huidige club Laranja Mecânica, dat zich vertaalt naar ‘de Oranje Machine’, is een project van Marco Plomp en Wim Jansen, de zoon van de Feyenoord-legende. De Braziliaanse voetbalacademie hanteert een Nederlandse werkwijze, werkt samen met Feyenoord en heeft dus een Nederlandse keeper in het eerste elftal staan. “Het duurde een tijdje totdat ik mijn visum binnen had. De transfer van Senegal naar Brazilië moest officieel gemaakt worden, maar sinds kort zit ik bij de wedstrijdselectie. Ondertussen ben ik mijn Portugees aan het verbeteren en schrijf ik verder aan het boek.”

Krul is nog niet van plan om te stoppen, maar wordt Brazilie wel het laatste hoofdstuk? Of pakt hij nog één keer zijn koffers ergens anders uit? “Het is dubbel. Het lijkt me fijn om vastigheid te krijgen en een gezin op te bouwen. Maar zolang ik dat niet heb, pak ik mee wat ik kan. Zodra ik stop, zal ik de vrijheid missen om overal ter wereld heen te gaan.”

“Laatst kreeg ik berichten uit Guinee en Rwanda, maar zo’n ervaring heb ik net achter de rug in Senegal. Ik zou nog wel in Italië willen spelen, of in Nepal. Daar spelen ze een hele korte competitie. In breder perspectief zou ik daar iets kunnen betekenen voor de gemeenschap, voor scholen en kinderen. Ik wil voetbal graag gebruiken om de wereld een klein beetje mooier te maken.”

View this post on Instagram

A post shared by @krul_wereldkeeper

Solidariteit is een groot goed

Als globetrotter is Krul tot het inzicht gekomen dat iedereen verder komt als je elkaar helpt. Met name in Senegal raakte Krul onder de indruk van de solidariteit tussen mensen. “De hele buurt zamelt geld in als iemand naar het ziekenhuis moet. Verzekeringen heb je daar niet”, vertelt hij. “De president van de club was een weldoener. Ik ging soms met hem mee. Als eerste Europese voetballer ooit in Senegal, en de enige blanke persoon op veel plekken, zorgde mijn aanwezigheid voor positieve reuring. Kinderen keken me eerst aan alsof ik een zeldzaam dier was, maar na een tijdje stonden we samen strafschoppen te nemen.”

Door zijn reizen is de doelman in de afgelopen veertien jaar onontkoombaar veranderd. “Het heeft me, denk ik, een leuker mens gemaakt. Ik ben altijd bereid om mensen te helpen, omdat ik onderweg ook zo vaak ben geholpen. En ik kan me goed verplaatsen in mensen die het moeilijk hebben. In Nederland klagen we over veel dingen, maar als je een paar weken in Kinshasa, de hoofdstad van Congo, hebt gezeten, besef je hoe goed wij het hebben.”

Hobbelend in de kofferbak naar de training

In Brazilië deelt Krul een stapelbed met een teamgenoot, maar daar hoor hem niet over. “Ik heb kinderen gezien die op straat leven. In Congo kunnen mensen amper eten kopen, daar is een theezakje al een luxeproduct. Dan besef je dat luxe overbodig is, en dat kleding en spullen niet belangrijk zijn. Voetballen doe ik ook niet voor het geld. De levenslessen zijn me veel meer waard.” Hij zegt het net voordat de telefoonverbinding wegvalt.

“Sorry, de Wifi viel ineens weg”, schrijft Krul even later op WhatsApp. Kort daarna stuurt hij een filmpje door. De keeper zit met zeven ploeggenoten in een vierpersoons auto. Ze hobbelen over een asfaltweg met diepe kuilen richting de training. Eén van hen moet zich goed vasthouden, liggend op de motorkap. Krul zelf zit met een ander samen in de kofferbak. “Het is toch niet saai hier!”, schrijft Krul. De man van de wereld had nog urenlang verhalen kunnen vertellen, maar die bewaart hij voor in zijn eigen boek.

Hobbelige weg Stadskanaal naar Sierra Leone: “Gek en chaotisch”