“Nu zie ik van die loeistrakke gezichtjes van arbiters in de tunnel staan”

Na afgelopen weekend gaat het nóg meer over de scheidsrechters in de Nederlandse Eredivisie. Dennis Higler maakte er een potje van bij Ajax versus AZ (2-2) en Reinold Wiedemeijer probeert tegenover ESPN de vinger op de zere arbitersplek te leggen.

‘Alsof ze een loden last met zich meedragen, geen glimlachje kan ervan af’

Wiedemeijer vindt allereerst dat arbiters meer begrip zouden moeten tonen voor emotie bij spelers en trainers. “Scheidsrechters hebben regels, dat is logisch. Maar als je die volgens de letter van de wet gaat toepassen, dan ben je klaar. Ik zou graag zien dat ze meer op gevoel fluiten, dan met het boekje in de hand. Het grote, grijze gebied beheersen, dat heeft de huidige generatie scheidsrechters niet zo in de vingers. Vergeet niet: wij Nederlanders zijn niet zo van het gezag. Wij willen praten, discussiëren en altijd een woordje teruggeven. Dat mag bijna niet meer. Nu zie ik van die loeistrakke gezichtjes van arbiters in de tunnel staan. Alsof ze een loden last met zich meedragen, geen glimlachje kan ervan af”, merkt Wiedemeijer, die zelf tussen 2003 en 2018 op het hoogste niveau floot, op.

“Ik zie ze zelfs schreeuwen tegen spelers. Geen idee hoe dat komt. Ik weet wel: als je zelf gevoetbald hebt, dan weet je dat voetballers soms kunnen ontploffen na een discutabele penalty, gele of rode kaart of doelpunt. Spelers doen er alles aan om te winnen. Theater en emotie horen er nu eenmaal bij. Dat moet je wel snappen. Het lijkt wel alsof ze dat minder aanvoelen.”

Wiedemeijer wijst naar de tweede gele kaart van Lasse Schöne (NEC) tegen Go Ahead Eagles vorige week. “Aan zijn reactie op de eerste gele kaart kun je eigenlijk al afleiden dat je er als scheidsrechter wellicht naast zat. Dat moet je meenemen in je overwegingen en dan kun je er ook voor kiezen om met de aanstormende Schöne te gaan praten. Dan heb je direct zijn aandacht, kan hij even zeuren, tekeer gaan en weer tot rust komen. Nu wordt er niets gezegd door de arbiter en meteen een tweede gele getrokken. Ja, de scheidsrechter mag hier geel voor geven, maar in mijn ogen moet het niet. Je kunt ook even denken: ik hoor en zie even niks nu.”