NOS-coryfee kampt met heftige ziekte: “Stoppen?”

Bert Maalderink staat al decennialang bekend om zijn scherpe interviews voor Studio Sport, maar de vraag is voor hoelang nog. Onlangs is er bij de verslaggever MS geconstateerd. Maalderink maakte een podcastserie over zijn ziekte.

Bert Maalderink vertelt over zijn ziekte MS

Maalderink vertelt dat de MS zijn werk in de weg staat. De ongeneeslijke ziekte van het centrale zenuwstelsel kunnen zorgen voor plotseling verlammings- en uitvalsverschijnselen. Ook kampt hij, na een vrij recent hartinfarct, met hartfalen. De twee aandoeningen hinderen hem in zijn dagelijks leven. Zo kan zijn lichaam fel licht en warmte nauwelijks verdragen.

“Begin komend jaar versla ik de Olympische Spelen. Nou ja, op voorwaarde dan dat ik goed ben”, vertelt Maalderink in een interview met het Algemeen Dagblad. “Dat mijn lichaam het aankan. Ik wil niet dat de NOS me uit medelijden naar Milaan stuurt. Dan blijf ik liever thuis. Ik hoef geen aanwijsplek, ik wil mezelf kwalificeren. En wat daarna volgt, zien we dan wel weer. Als ik komend jaar moet stoppen met werken, en die kans is groot, dan heb ik daar vrede mee. Het is wat het is.”

Vervolgens gaat het over de scherpe interviews die Maalderink altijd geeft. “Ik ben ouder geworden. En daardoor misschien wat milder. Kijk, ik was altijd wel van het gedoe als interviewer. Vind gedoe nog steeds leuk, trouwens. In die zin heb ik tijdens mijn loopbaan het geluk gehad met mijn gesprekspartners. Ireen Wüst, Sven Kramer, Kjeld Nuis nu; het zijn sporters met wie je op een leuke manier gedoe kunt krijgen. Ze dagen jou als vragensteller net zo uit als jij hen. Wesley Sneijder is er ook zo een. Hem als aanvoerder van het Nederlands elftal interviewen was een feest, juist omdat hij altijd een verhaal had.”

Momenteel is het lastiger interviewen, vindt de journalist. “Wat dat betreft mis ik het voetbal-verslaan geen moment. Wat zegt Virgil van Dijk nou na een wedstrijd? Niet veel. En dat is dan de aanvoerder van Liverpool… Een interview mag, móet, prikkelen. En dat probeer ik nog altijd voor elkaar te krijgen. Ik ga, merk ik, alleen wel steeds vaker gevechten uit de weg. Denk nu eerder: ‘Ach, laat ik deze ruzie maar vermijden.’ Nou, ruzie krijgen interesseerde me vroeger geen klap. Het echte rebelse is er wel een beetje uit dus, ja. Dat heeft te maken met mijn leeftijd. Het staat los van mijn ziekte.”