Hobbelige weg Stadskanaal naar Sierra Leone: “Gek en chaotisch”

Tijdens zijn eerste bezoek aan Sierra Leone besefte Samba Will dat zijn leven er heel anders uit had kunnen zien. Doordat zijn moeder vanuit Afrika naar Nederland vluchtte, kan de 22-jarige verdediger voor zijn kans als profvoetballer gaan. Het bracht hem chaotische avonturen in Turkije, Cyprus, Bosnië en zijn moederland. “Ik had nu ook de hele dag appels kunnen verkopen voor één euro.”

Samba Will uit Stadskanaal speelt interlands voor Sierra Leone

“Begin juli was ik voor het eerst van mijn leven in Afrika. Ik werd opgeroepen door Sierra Leone en heb twee oefeninterlands gespeeld tegen clubs uit het land zelf en uit Nigeria. Eigenlijk was ik in maart al opgeroepen voor de WK-kwalificatiewedstrijd tegen Egypte, maar de postbode had mijn nieuwe paspoort na mijn naturalisatie op het verkeerde adres bezorgd. Daardoor kon ik niet meedoen. Een donkere dag, want ik had graag tegen Mohamed Salah gespeeld. Maar alles gebeurt met een reden.”

“Vier maanden later vloog ik alsnog naar Sierra Leone. Het moment dat ik uit het vliegtuig stapte, besefte ik: ‘Dit is het land waar ik vandaan kom’. Mijn moeder is vlak voor mijn geboorte gevlucht naar Europa. Zij wilde eigenlijk niet dat ik terugging vanwege de veiligheid. Sierra Leone komt de laatste tijd erg negatief in het nieuws. Het is nog altijd één van de armste landen in Afrika. Ik voelde wel spanning, maar ik werd begeleid door beveiligers en heb me geen moment onveilig gevoeld.”

Met de boot naar Freetown

“Ik werd op het vliegveld van Lungi opgehaald door de teammanager en een chauffeur. Daarna zijn we met een boot naar Freetown gevaren, zo’n 35 minuten. Vanuit daar reden we in een busje naar het stadion, waar het hotel voor de spelers staat. De reis wordt betaald door de bond, dus de organisatie zit goed in elkaar. We hebben ook goede spelers, zoals Isa Kallon uit Nederland, die nu in China speelt, Juma Bah van Manchester City en Kei Kamara uit de MLS. De bondscoach, Mohamed Kallon, heeft vroeger bij Internazionale gespeeld.”

“Bij de trainingen komen soms wel tweeduizend mensen kijken. De supporters zien ons echt als topspelers. Je ziet helaas veel arme mensen, maar die worden helemaal blij als je ze een hand geeft of een praatje maakt. Veel kinderen lopen op blote voeten, omdat ze geen schoenen hebben. Ik besefte me dat ik ook appels zou moeten verkopen voor één euro per dag, als mijn moeder niet naar Europa was gevlucht. Dat motiveert mij als speler hard te werken en mijn land goed te vertegenwoordigen.”

Begin in Nederland

“Ik ben geboren in Stadskanaal, provincie Groningen, nadat mijn moeder via Rusland in Nederland terechtkwam. Zij woonde daar in een AZC. Later verhuisden we naar Soest, waar ik begon met voetballen. Ik ging naar Elinkwijk, scoorde veel als spits en liep stage bij De Graafschap. Helaas kon ik daar niet blijven. Via Spakenburg en GVVV probeerde ik bij een seniorenteam door te breken, maar dat bleek lastig in de top van het amateurvoetbal. Ik wist niet wat ik moest doen, maar een vriend van me, Ali Elyesa Altuntas, had een stage bij Trabzonspor in Turkije. Ik besloot met hem mee te gaan.”

Op de gok naar Turkije

“Ik ging op zoek naar een team om stage te lopen en kon bij Hatayspor terecht. Het enige probleem was: ze wilden dat ik er de volgende dag zou zijn. Er gingen geen vluchten naar Hatay, een stad vlakbij Syrië, en de enige optie was een busreis van dertien uur. Het werd een hel van een reis, in een oude, stinkende en volle bus die door de ANWB sowieso zou zijn afgekeurd. Ik zweette enorm, kon niet slapen en had bijna geen eten bij me. We kwamen om tien uur ‘s ochtends aan en moesten een half uur later op het veld staan voor een oefenwedstrijd.”

“Het was veertig graden en we speelden op superheet kunstgras, maar het ging best goed. Na twee weken proeftrainen, werden we allebei aangenomen. Na de voorbereiding vloog ik heen en weer naar Nederland om mijn spullen te halen, maar toen ik terugkwam, kreeg ik slecht nieuws. De competitie voor spelers onder de 23 verdween in Turkije, dus ze hadden geen plek meer voor ons. Ik ben nog even gebleven om te trainen en alles af te ronden, en ben daarna via een zaakwaarnemer naar Cyprus gegaan.”

Lees ook: Voormalig PSV-talent inspireert vluchtelingen met verhalen over Gakpo

Hulp van Wesley Sneijder

“Niet lang nadat ik vertrok uit Hatay, vond daar een zware aardbeving plaats. De hele stad werd verwoest en een aantal mensen die ik kende, ook teamgenoten, zijn overleden. Dat heeft mij echt geraakt. Ik was nog steeds pas twintig jaar oud, maar kreeg een nieuwe kans op Cyprus, bij Agia Napa. Ik woonde op een mooie vakantiebestemming, in een goed hotel bij het strand. We speelden met de Onder 21 tegen alle grote clubs en ik heb er een leuke tijd gehad.”

“Na een half jaartje ging ik terug naar Nederland. In Turkije was ik een kennis tegen gekomen van Wesley Sneijder, en ik kon bij zijn club DHSC terecht. Ik heb daar een seizoen lang bijna alles gespeeld in de Vierde Divisie. Helaas kreeg de club financiële problemen, waardoor de club werd opgeheven. Wesley heeft het eerste elftal daarvoor zelf ook nog even gecoached met zijn broer Jeffrey. Zij hebben mij veel geleerd binnen en buiten het veld.”

Grote fout

“Nadat DHSC werd opgeheven, kon ik stagelopen bij Emirates Club in de Verenigde Arabische Emiraten. Daar heb ik samen getraind met Andrés Iniesta, die daar speelde. Ik kon bij de Onder 23 aansluiten, maar zonder contract. Daarom koos ik voor SV Huizen in de Derde Divisie. Dat is de grootste fout uit mijn leven, want ik had totaal geen klik met de trainer. Hij wilde mij eigenlijk niet hebben en zocht een excuus om mij niet op te stellen. Ik speelde eerst wel, maar nadat een teamgenoot een penalty veroorzaakte, zette hij mij op de bank. Hij haalde ons door elkaar en gaf mij de schuld. Ik zou niks meer spelen, dus ik vertrok, omdat ik in beeld wilde blijven bij Sierra Leone.”

“Via een andere international kon ik stagelopen bij FK Sloboda Novi Grad in Bosnië. Het land was niet zo mooi als op Cyprus, maar ik kreeg een appartementje en een autootje. Ik speelde twee wedstrijden in de basis en daarna begonnen ook daar de problemen. We kregen geen salaris meer en alle spelers moesten weg. Ik heb tot het einde van het seizoen meegetraind met een andere club, Laktasi. Daarna kwam ik terug naar Nederland.”

Lees ook: In Bulgarije met de dood bedreigd: “Hooligans wilden m’n benen breken”

Op zoek naar rust

“Nu ben ik transfervrij en draai ik de voorbereiding mee met TeamVVCS. Ik heb al aanbiedingen gehad uit Georgië en Bosnië, maar ik wil nog even afwachten wat er gaat komen. Ik ben nu 22 jaar en wil een seizoen lang veel wedstrijden spelen op een goed niveau. Afgelopen jaren waren gek en chaotisch, dus ik zoek nu een rustige plek.” 

“In september ga ik weer naar Sierra Leone voor de WK-kwalificatie. We staan derde in de poule en spelen dan tegen Guinee-Bissau en Ethiopië. Dan kan ik mijzelf mogelijk als international in de picture spelen. Ik ben nog jong en weet zeker dat ik nog grote stappen kan maken. Ik wil ervoor zorgen dat deze lange reis van mijzelf en mijn familie in iets moois eindigt.”