Misdragende Ajax-speler ‘maakt er een schoppartij van’

Ajax kent al met al een verrassend goed seizoen, maar dat kan toch niet gezegd worden van spits Brian Brobbey. Hij ‘is zoveel met scheidsrechters en randzaken bezig, dat het hem afleidt van zijn primaire taak: scoren’, zo stelt Job van Kempen in zijn column voor Het Parool.

‘Brian Brobbey is gefocust op randzaken, leidt hem af van zijn primaire taak’

“Brobbey is voortdurend bezig met de tegenstander en met randzaken, zo bleek tegen FC Utrecht opnieuw. Op de perstribune in de Galgenwaard verbaasde ik me voor de zoveelste keer over alle energie die Brobbey zinloos stukslaat. In de gevechten met zijn directe tegenstander Mike van der Hoorn. Maar ook in het geruzie met scheidsrechter Bas Nijhuis”, schrijft Van Kempen.

“Dat Brobbey van elke wedstrijd een soort Grieks-Romeinse worstelpartij maakt, is bekend. Maar tegen Utrecht maakt hij er ook een schoppartij van. In de wetenschap dat Nijhuis zelden kaarten trekt voor ruw spel, liep Brobbey twee keer snoeihard door op Van der Hoorn. Ik heb de videobeelden er nog eens bij gepakt. In de zesde minuut deelt Brobbey een rotschop uit aan de passende Van der Hoorn. In de 56ste minuut doet Brobbey hetzelfde. Nijhuis was weer van plan alleen een vrije trap voor Utrecht te geven, maar omdat Brobbey hard schreeuwt en een wegwerpgebaar maakt naar Nijhuis, krijgt hij alsnog geel.”

Van Kempen vervolgt: “De focus op zijn tegenstander en de scheidsrechter leidt Brobbey af van de primaire taak die hij op het veld heeft: voetballen en doelpunten maken. In de 55ste minuut maait hij oog in oog met de Utrechtkeeper Barkas wild over de bal heen. In de 61ste minuut krijgt Brobbey een lange bal van Gaaei en kan hij recht op het doel af, maar de aanname met z’n borst is beroerd. Brobbey lanceert zichzelf richting de hoek van het strafschopgebied in plaats van richting het doel. Weg kans.”

“Binnen de sport- en prestatiepsychologie is het common sense dat geruzie en getier alleen maar afleiden van de primaire taak. Soms worden atleten beter van de persoonlijke oorlogjes die ze uitvechten. Denk aan Michael Jordan of Muhammad Ali: zij kunnen de extra emoties reguleren en omzetten in betere prestaties. Maar zo’n atleet is Brobbey volgens mij niet. Hoe emotioneler, hoe slechter”, aldus de columnist tot slot.