Nederlander in de chaos van Nicaragua: corruptie zonder wedstrijdschema

Wie goed zoekt, vindt zelfs in Midden-Amerika voetballers uit Nederland. We ontdekten al een Nederlander in El Salvador, op Jamaica en op Sint Maarten, maar ook in Nicaragua loopt een landgenoot rond. De twintigjarige Isacq de Leeuw is via een zoektocht door Mexico bij Rancho Santana in Managua terechtgekomen. Bij zijn eerste profclub valt hij van de ene verbazing in de andere.

Onbekende Nederlander in Nicaragua: “Hoe heb je me gevonden?”

“Hoe heb je me gevonden?”, vraagt Isacq de Leeuw verbaasd vanuit de hoofdstad van Nicaragua. We vonden zijn profiel op Transfermarkt. “Ah, ja, daar sta ik nu eindelijk op. Ik dacht: ‘ik zit lekker in de luwte en kan rustig aan mijn carrière werken.’ Maar je hebt me nu al ontdekt.” 

De middenvelder speelt pas twee maanden in Nicaragua, zijn tweede bestemming in Latijns-Amerika. Op dertienjarige leeftijd verhuisde hij met zijn ouders naar Mexico. “Mijn ouders waren op reis geweest in Mexico en wilden daar terugkeren om in Chiapas te gaan wonen. Daar zijn we toen als gezin naartoe verhuisd. Ik heb dus de helft van mijn jeugd in Nederland doorgebracht, en de andere helft hier. Het bracht nogal wat veranderingen met zich mee, maar ik vind het een leuk avontuur.”

Route door Mexicaans voetbal

Op jonge leeftijd werd duidelijk dat De Leeuw goed kon voetballen. Meerdere Mexicaanse clubs wilden hem in hun jeugdopleiding opnemen, maar er was één probleem: hij had geen Mexicaans paspoort. “Als buitenlander had je met allerlei regels te maken, vooral omdat ik minderjarig was. Ik kon mijn Nederlands paspoort inruilen voor een Mexicaans, maar dan moest ik de Nederlandse nationaliteit afstaan. Dat hebben we niet gedaan.”

Een scout van Chivas, de oom van voormalig Real Madrid-spits Chicharito Hernández, kwam er al snel achter dat De Leeuw geen Mexicaan was. En ook interesse van Club América, Puebla, Pumas en Pachuca liep telkens stuk op de nationaliteit van de middenvelder. “Ik heb bij sommige clubs twee maanden lang stage gelopen. Ze vonden me wel goed genoeg, maar konden me niet vastleggen. Uiteindelijk heb ik bij Jaguares de Chiapas voor langere tijd meegetraind, maar die mochten maar twee buitenlanders inschrijven voor de derde divisie. Ze hadden al twee Colombianen van 28, daar kon ik niet mee concurreren.”

Verder zoeken in Nederland, Cuba en Nicaragua

Op zijn zestiende wilde De Leeuw het bij Nederlandse clubs proberen, maar Covid gooide roet in het eten. Zijn vader, nogal avontuurlijk aangelegd, kwam vorig jaar met het gouden idee: als het in Mexico niet lukt, gaan we het ergens anders proberen. “We gingen eerst naar Cuba, want daar kende hij mensen. Mijn vader is daar trainer geweest van het nationale hockeyteam. Maar de situatie daar is niet top, dus er was weinig mogelijk. Toen dachten we aan andere landen rondom Mexico en kwamen we uit bij Nicaragua.”

De Leeuw reisde met zijn vader zuidwaarts naar Midden-Amerika en regelde een stage bij de nationale topclub Diriangen FC. “Dat was een leuke ervaring, maar een transfer bleef uit. Toen zijn we teruggegaan naar Mexico. Een jaar later nam een scout contact op, die we hadden leren kennen tijdens ons eerste bezoek. Er was een team dat problemen had en versterking zocht. Hij vroeg of ik bij Rancho Santana wilde komen voetballen.”

Salaris en omkoping

Sinds januari woont De Leeuw met zijn vader en zijn broertje in Managua. Zijn eerste profclub betaalt het appartement en een klein salaris. “Bij de topclubs kun je drie- tot zesduizend dollar per maand verdienen. Bij de lagere clubs duizend dollar per maand. En als je wat jonger bent, zoals ik, nog iets minder. Maar ik zie het als een investering.”

De Leeuw kan bij Rancho Santana in ieder geval genoeg ervaring opdoen. Het voetbal in Nicaragua is op zijn zachtst gezegd nogal chaotisch. “De trainer is net weggestuurd, samen met vier spelers, omdat ze worden verdacht van matchfixing. Ze pakten rare rode kaarten op belangrijke momenten. Dat gebeurt hier blijkbaar vaker. Omdat de salarissen zo laag zijn, laten spelers zich omkopen. Door een rode kaart te pakken of een spits te laten scoren, kun je zo drieduizend euro extra verdienen per maand.”

“Na alle chaos door die matchfixing zijn we flink gezakt op de ranglijst. We stonden eerder nog op de derde plek”, vertelt De Leeuw. Nu heeft Rancho Santana al acht wedstrijden op rij niet gewonnen en staat de ploeg stijf onderaan in de Nicaraguaanse Primera División. Voor de Nederlander pakt de trainerswissel persoonlijk in ieder geval positief uit. “Ik maak steeds meer minuten. Dat was mijn persoonlijke doel. We hebben nog een aantal wedstrijden te gaan. Daarin wil ik mezelf laten zien.” 

Geen wedstrijdschema

Wanneer die wedstrijden zijn, dat is nog even de vraag. “Ze gebruiken hier geen vaste speelkalender. Soms hoor ik een dag van tevoren pas hoelaat we spelen. Dat is niet ideaal als je ook nog 4,5 uur moet reizen. Dat is voor ons Nederlanders niet logisch, maar zo werkt het hier nou eenmaal. Ik kan er wel om lachen. Het is in ieder geval niet saai.”

Voor De Leeuw is het uitstapje naar Nicaragua vooral een manier om op twintigjarige leeftijd toch nog voet tussen de deur te krijgen in het profvoetbal. “De competitie staat in deze regio best goed aangeschreven. Volgens de data van Opta doen de clubs hier niet veel onder voor de Keuken Kampioen Divisie. Voor mijn cv is het goed en ik kan me mogelijk in de kijker spelen bij andere clubs. Er zijn al twee clubs uit de competitie die me hebben benaderd. Ik ga hier gewoon mijn best doen en dan zien we het wel.”

Waar het eindigt, kan De Leeuw niet voorspellen. “Mijn leven is tot nu toe heel vaak anders gelopen dan ik had gepland. Ik had nooit gedacht dat ik in Nicaragua zou belanden. Wie weet komt er straks weer iets anders uit de lucht vallen, net zoals dit interview. Het leven laat zich niet plannen, helemaal niet aan deze kant van de wereld.”