Kampioenbibbers of niet? Waarom Arsenal dit seizoen wél de titel pakt

Dat Arsenal snakt naar de Engelse landstitel is een understatement. The Gunners wachten al 22 jaar op het kampioenschap en werden de vorige seizoenen telkens teleurgesteld. Na drie keer achter elkaar geëindigd te zijn als runner-up lijkt het de mannen van Mikel Arteta nu eindelijk wél te lukken. Of slaan de kampioenbibbers alsnog toe? Een analyse van SoccerNews over de titelstrijd van Arsenal.

Premier League-koploper Arsenal kan na 22 jaar eindelijk weer kampioen worden

In 2004 had Arsène Wenger het ultieme team samengesteld dat de boeken inging als ‘The Invincibles’. Er kwam geen muisje door de solide verdediging, aanvoerder Patrick Vieira heerste op het middenveld en de offensieve kwaliteiten waren om van te watertanden met Thierry Henry, Dennis Bergkamp, en op de flanken Robert Pires en Fredrik Ljungberg. Afgelopen jaren kon Arteta smeden aan een succesvolle formatie, ingegeven – zoals in de Premier League-top betaamt – met heel wat financiële middelen.

In alle linies werd er flink geïnvesteerd, maar het is toch vooral de defensie die floreert. Zo kan het verdedigingsduo Gabriel Magalhães–William Saliba al jarenlang het beste ter wereld genoemd worden. Na het nodige geschuif onder de lat is David Raya een schot in de roos gebleken en uitgegroeid tot de absolute top. Tel daarbij de onfeilbare Jurriën Timber op en je hebt gewapend beton achterin staan. In de Premier League kreeg Arsenal slechts 18 goals tegen in 26 duels. In de Champions League hoefde Raya in de competitiefase maar vier keer te vissen. Geen club in Europa kan dergelijke cijfers overleggen.

Voor de defensie beschikken de Londenaren sinds vorige zomer over Martín Zubimendi. Liverpool wilde de Bask al langer losweken bij Real Sociedad, maar het was Arsenal dat toesloeg. Het bleek een match made in heaven. De international is een pure balafpakker, die ook nog over de technische bagage beschikt die we gewend zijn van Spaanse middenvelders. Zo moet de tegenstander eerst langs Zubimendi, mocht dat lukken wachten nog vijf klasbakken op hen.

Arsenal defensief uitmuntend, zoekend in de aanval

Zubimendi blijkt een gouden koppel met Declan Rice, terwijl de creatieve ideeën vooral van aanvoerder Martin Ødegaard moeten komen. Dit klinkt misschien allemaal feilloos, maar hoe verder we naar voren gaan in het elftal hoe meer problemen er aan het licht komen. Zo maakt de ploeg maar weinig goals vanuit open spel. Het probleem in de spits hoopte Arsenal dit seizoen opgelost te hebben met de komst van Viktor Gyökeres. De Zweed scoorde aan de lopende baan bij Sporting Portugal, maar de Primeira Liga blijkt andere koek dan de Premier League.

De man die voor bijna 70 miljoen euro overkwam blijkt niet de spil in het aanvalsspel te zijn waar men op hoopte. Als hij goed wordt afgeschermd heeft de tegenstander vrij weinig last van hem. Vanaf de vleugels komt eveneens te weinig rendement. De marktwaarde van Bukayo Saka wordt geschat op zo’n 130 miljoen euro, maar van een vleugelspeler in de absolute top mogen betere statistieken worden verwacht. In 22 Premier League-duels maakte hij vier treffers, waarvan één strafschop. Aan de linkerkant is het stuivertje wisselen tussen Gabriel Martinelli en Leandro Trossard. Eberechi Eze kwam voor 70 miljoen over van Crystal Palace, maar is inmiddels uit het team verdwenen.

Met spelers als Kai Havertz, Gabriel Jesus en oud-PSV’er Noni Madueke is de aanval in de breedte sterk te noemen, maar een echte doelpuntenmachine ontbreekt. Waar het aantal doelpunten uit open spel tegenvalt, is dat bij de dode spelmomenten juist sterk. Nicolas Jover is de coach die zich puur op deze momenten focust en dat leverde dit seizoen in alle competities al 19 goals op. Rice en Saka bekommeren zich om de corners en vrije trappen, terwijl de kopsterke verdedigers opvallend vaak toeslaan. Fans van de concurrenten typeren de ploeg als ‘Boring Arsenal’. Ze scoren bijna altijd maar dan wel vaak uit de dode spelmomenten, doordat het erg weinig tegengoals krijgt worden veel duels met minimaal verschil gewonnen.

De magere concurrentie

Dat Arsenal goede kansen lijkt te hebben om toe te slaan heeft ook te maken met de dit seizoen matig presterende concurrentie. Het Liverpool van Arne Slot was afgelopen jaargang nog weergaloos, maar ondanks de vele investeringen loopt het nu al maanden achter de feiten aan. Zij doen dan ook niet mee in de race om het kampioenschap, maar zitten in een gevecht met vooral Manchester United en Chelsea om de Champions League-tickets.

De enige clubs waar Arsenal nog iets van te duchten kunnen hebben zijn Manchester City en het verrassende Aston Villa. Het gat met de ploeg uit Birmingham bedraagt zeven punten en de kans lijkt groot dat zij niet de inhoud hebben om tot de laatste speelrondes mee te strijden. Zo lijkt het een two-horse race te worden tussen Arsenal en City. De ploeg van Pep Guardiola weet natuurlijk hoe het is om er met de grote prijzen vandoor te gaan, terwijl zijn voormalig oogappel Mikel Arteta daar al jaren naar snakt.

Of tóch weer City?

Het huidige City is echter kwetsbaarder dan in de jaren hiervoor. Natuurlijk blijft Erling Haaland op schot, maar het elftal mist de geniale ingevingen van clubheld Kevin De Bruyne. Mede door blessureleed moest er in de verdediging veel gewisseld worden, wat de nodige punten heeft gekost. Wanneer Haaland goed wordt verdedigd hebben The Citizens in offensief opzicht moeite om iets te creëren. De stadsderby tegen Manchester United (2-0 nederlaag) een maand geleden was wat dat betreft exemplarisch. Waar het blauwe gedeelte van Manchester de laatste jaren steevast domineerde tegen de rivaal, werd het in dit geval weggespeeld op Old Trafford.

Die nederlaag kwam nadat City in januari al drie duels op rij gelijk speelde. Arsenal liet na om de concurrent de hielen te laten zien, inmiddels is de voorsprong geslonken tot vier punten. Daarnaast komt de concurrent in een betere vorm en deed het met Marc Guéhi en Antoine Semenyo twee gerichte winteraankopen. De grote angst is het ‘niet weer hè’-syndroom van de Arsenal-supporters. Ze zagen het de laatste jaren steeds weer misgaan en ook nu worden ze weer opgejaagd. Toch lijkt de ploeg nu stabieler te zijn en is de concurrentie zwakker. Het is nu of nooit: Arsenal kan zich na 22 jaar eindelijk weer eens de beste van Engeland noemen.