Het sociale hart van Rayo Vallecano, volksclub in Europese finale

De kleine volksclub Rayo Vallecano heeft tegen alle verwachtingen in de finale van de Conference League gehaald. De ideale aanleiding om een oude reportage boven water te halen. Over een bezoek aan de arbeidersclub in Madrid, die solidariteit toonde met een bijzonder shirt.

Zo kom je binnen bij Rayo Vallecano in de armste wijk van Madrid

Het is siësta-tijd als ik met de metro aankom bij Campo de Fútbol de Vallecas. Het stadion van Rayo Vallecano ligt midden in de wijk Vallecas, Zuidoost-Madrid. In de grootste wijk van de Spaanse hoofdstad kwamen in de jaren tachtig arbeiders en migranten te wonen. De krotten waarin zij leefden zijn verdwenen, maar de armoede is gebleven. De bewoners van Vallecas moeten hard werken om hun eigen broek op te houden.

Toch denken zij ook aan hun medemens. Het uitshirt van Rayo Vallecano van 2015 symboliseert dat het best. Met de diagonale regenboog komt de plaatselijke trots niet alleen op voor LHBT-rechten. Elke kleur staat voor een ander goed doel. De rode streep staat voor de strijd tegen kanker, oranje is voor invalide mensen, geel is voor ‘de mensen die geen hoop meer hebben’, groen voor het milieu, blauw roept op tegen kindermishandeling en paars is voor de slachtoffers van huiselijk geweld. Achterop staan ribbons in dezelfde kleuren samen met het woord ‘Solidaridad’. Een deel van de opbrengst van de shirts werd gedoneerd aan verschillende fondsen

De medewerker van de fanshop ligt nog te slapen en dus waag ik eerst een poging het stadion binnen te komen. Om de zoveel seconden klinkt het harde geluid van een drilboor. Binnen wordt druk gebouwd aan de renovatie van de tribunes, die zijn verouderd. Als ik op een intercom druk en vraag of ik naar binnen kan, luidt het antwoord: “No es posible.” Ik ga verder met mijn rondje om het betonnen stadion. Bij elke voetbalclub is wel een ingang te vinden, een mogelijkheid om het veld te zien, al is het maar door een kiertje. Ik spot een café onder de hoofdtribune. Bij binnenkomst blijkt het leeg te zijn. Er zitten alleen twee medewerkers te lunchen. Ik vraag hen of ik het veld kan zien. Ze zeggen dat het niet mogelijk is. Dan maar een biertje, dat kan wel.

Spelers lunchen met de supporters

Ik raak in gesprek met de mannen, een neef en een oom uit Marokko. Ik vertel ze dat ik sportjournalist ben. “Oh vandaar dat je Rayo Vallecano kent”, zegt de jongste van de twee. Ze vertellen me dat Rayo een kleine club is in een arme wijk. De mensen uit Vallecas werken vooral in de bouw en komen in het weekend samen om voetbal te kijken. Op wedstrijddagen lunchen de spelers in dit café samen met de supporters.

Nadat we La Liga en de Eredivisie hebben besproken, wenkt de neef me. Ik loop achter hem aan, door de opslagruimte van het café, door een donkere gang. Aan het eind schijnt licht. De man doet een luik open en we staan ineens middenin het stadion. Het veld ligt er verlaten bij, afgezet met een rood-wit lint. De tribunes lijken een bouwput met losliggende stenen en ontbrekende stoeltjes. De bouwvakkers kijken ons vreemd aan, maar laten ons met rust. Alleen wanneer ik een foto maak, spreken ze ons aan. Dat mag niet. We gaan terug naar binnen. Ik bedank mijn nieuwe Spaanse vrienden en wens ze succes met het café en hun voetbalclub.

Lees ook: Dit maakt Real Madrid tot de grootste club van allemaal

Ondertussen is de fanshop opengegaan. In de kleine winkel valt mijn oog meteen op het shirt met de diagonale regenboogstrepen. Ik zoek mijn maat uit en houd het shirt meteen aan. Buiten maak ik mijn rondje om het stadion af. In een van de hoeken klim ik op een muurtje zodat ik naar binnen kan kijken. Een langslopende buurtbewoner spreekt me aan. Hij vraagt om geld voor de metro. Hij is supporter van Rayo Vallecano en hoort bij de Bukaneros, de radicaal-linkse achterban. In plaats van een verbouwing had hij liever een nieuw stadion gezien, maar de overheid wil volgens hem niet investeren in deze arme wijk Hij wijst me op een zijpad naast het stadion, waar wat afval ligt. “Daar slapen ’s nachts daklozen. Alberto Bueno, een van onze spelers, gaf ze vaak een deken en wat te eten“, zegt de Bukanero. “We redden ons hier wel, als we maar aan elkaar denken.” (september 2018)