Feyenoorder keert terug uit Verweggistan: “De Kuip blijft het mooist”

De buitenlandse avonturen van Matthew Steenvoorden zitten erop. De voormalig speler van Feyenoord keert na jaren in Kroatië, Oezbekistan en Maleisië terug naar Nederland. De verdediger deed er levenslessen op én heeft genoeg spectaculaire verhalen voor de komende verjaardagsfeestjes.

Waarom oud-Feyenoorder Steenvoorden zijn avonturenboek sluit

Na HNK Gorica, Pachtakor Tasjkent en Terengganu is HHC Hardenberg de volgende club op het cv van Steenvoorden. Hoe komt een wereldreiziger als hij terecht bij de Tweede Divisie-club in het oosten van Nederland? “Na zes jaar in het buitenland ging het bij mij en mijn vriendin knagen om terug te keren. Vooral vanwege ons dochtertje. De afgelopen jaren waren qua voetbal en avontuur geweldig. Ik kon nog doorgaan in Kroatië en kreeg aanbiedingen uit Verweggistan, maar ik heb nu andere prioriteiten.”

Met Verweggistan, een term die Donald Duck introduceerde voor een ver weg gelegen land, doelt Steenvoorden in dit geval op Irak en Kazachstan. “Maar dat gaan we niet meer doen. Mijn gezin heeft de laatste jaren veel moeten opofferen. Voor mij was het leuk om te voetballen in het buitenland, maar voor hen was het soms moeilijk om alleen te zijn in een ver land. Bij uitwedstrijden was ik regelmatig drie dagen weg met het team. Dat hoeft allemaal niet meer.”

Steenvoorden liep deze zomer stage bij Excelsior, maar door het uitblijven van concrete interesse van clubs uit de Keuken Kampioen Divisie, kiest hij voor de Tweede Divisie en het starten van een maatschappelijke loopbaan. Daarmee komt er een einde aan zijn profcarrière, die hem eerder langs Feyenoord, Excelsior, FC Dordrecht en SC Cambuur bracht. In 2019 koos hij bewust voor een vertrek over de grens. “Ik was nieuwsgierig wat het leven nog meer te bieden had. Ik had ook jarenlang in de Keuken Kampioen Divisie of Eredivisie kunnen spelen, maar ik wilde de wijde wereld ontdekken.”

Opvallende bestemming Oezbekistan

Zijn eerste stap naar Kroatië verliep gemakkelijk door de korte afstand met Nederland en de twee landgenoten die hem opwachtten bij HNK Gorica. “Ik kwam daar via Justin Mathieu, mijn oude ploeggenoot bij Cambuur, en ook Joey Suk speelde daar. We deden mee om Europees voetbal en alles was goed geregeld, maar na vier jaar wilde ik een nieuwe prikkel.”

De volgende bestemming lag allesbehalve voor de hand. Op de route die Steenvoorden aflegde, is Oezbekistan verreweg de meest opvallende bestemming. In Centraal-Azië zie je namelijk niet veel Nederlandse voetballers. “Daar ga je niet zomaar even heen op zomervakantie, maar het leven beviel goed. We woonden in de hoofdstad Tasjkent en hebben veel van het land gezien. We zijn op plekken geweest waar we nooit meer terugkomen.” 

In Oezbekistan kwam de geboren Leidschendammer in een Islamtische wereld terecht. Een verhaal dat hij graag vertelt om de verschillen met Nederland aan te geven, is die keer dat er een geit werd geslacht naast het trainingsveld. “Er kwam een imam om te bidden en daarna werd de geit geofferd. Dat zou ons team geluk brengen.” Ook het kampioensfeest met Pachtakor Tasjkent liep anders dan het in Nederland zou gaan. “In plaats van bier stonden er kopjes thee klaar, omdat ze natuurlijk geen alcohol drinken. Dat kon ik alleen maar respecteren. Ik vond het mooi om te zien hoe ze de islam daar beleven.”

De mooiste reis in Zuidoost-Azië

Ook zijn volgende halte, Maleisië, was overwegend Islamitisch. En ook daar keek Steenvoorden zijn ogen uit. “We woonden erg afgelegen, maar op een prachtige plek. Met mooie tropische eilanden, plekken om te snorkelen en hele fanatieke voetbalfans. Er zaten bij grote wedstrijden tot wel vijftigduizend toeschouwers in de stadions. Het voetbal leeft daar enorm, misschien juist wel omdat mensen over het algemeen iets minder hebben.”

Voor de meervoudig international van Oranje Onder 19 was voetballen in Zuidoost-Azië altijd al een droom. “Mijn opa komt uit Indonesië, dus ik wilde graag eens in die regio wonen. Ik ben met hem teruggegaan naar de plek waar hij is geboren. Hij was daar sinds zijn vertrek zeventig jaar geleden nooit meer teruggekomen. Dat is een van de mooiste reisjes die ik heb gemaakt.” 

Lees ook: Amateur in het wonderland van Beenhakker: “Noodtoestand en bendes”

Alles inruilen voor Feyenoord

Als talent bij Feyenoord had hij nooit kunnen voorspellen wat hij allemaal mee zou maken. Toch zou hij het inruilen voor een leven lang spelen in De Kuip. “Dat blijft het mooiste stadion ter wereld. Ik ben en blijf Feyenoord-supporter. Ik heb anderhalve wedstrijd in het eerste elftal gespeeld, maar dat hadden er veel meer mogen zijn. Dan was mijn carrière waarschijnlijk anders gelopen en had ik langer in Europa gevoetbald, om mijn sportieve plafond op te zoeken.”

Maar dan had hij de ervaringen die hij nu heeft opgedaan, moeten missen. Die hebben hem een rijker mens gemaakt. “Ik heb geleerd dat we het in Nederland helemaal niet zo slecht hebben, ook al klagen we veel. In het buitenland zijn veel dingen minder goed geregeld. Een afspraak bij de gemeente duurde in Kroatië een eeuwigheid en kon niet in het Engels. In Nederland kun je binnen een week alles regelen. Ik ben blij dat mijn dochter hier kan opgroeien en naar school kan. De verhalen over al die verre plekken waar ze is geweest zal ik haar vertellen als ze wat ouder is.”