Interlands via Facebook: nieuwe wereld voor voormalig Ajax-talent in El Salvador

Eens in de zoveel maanden stapt Enrico Dueñas Hernandez een totaal andere wereld binnen. De in Almere geboren middenvelder van Top Oss is dan in Midden-Amerika om interlands te spelen voor El Salvador. Aan zijn internationale carrière ging een lange weg vooraf, die begon bij een burgeroorlog en eindigt bij een trotse vader op de tribune. De oud-speler van Ajax, Vitesse en FC Eindhoven vertelt zelf zijn verhaal.

Dueñas Hernandez maakt vader trots als international van El Salvador

“Vijf jaar geleden werd ik op Facebook benaderd door een voetballiefhebber uit El Salvador. Hij was op zoek naar spelers met familiebanden in het land die mogelijk interlands konden spelen voor de nationale ploeg. Op internet had hij gezien dat mijn vader ervandaan komt. Niet lang daarna werd ik ook benaderd door de bond van Finland, omdat mijn moeder half Fins en half Antilliaans is, maar ik koos op gevoel voor het land van mijn vader.”

“Mijn vader was elf jaar oud toen hij uit El Salvador vluchtte vanwege de burgeroorlog. Mijn opa was gevangen genomen en zijn kinderen kregen de kans om naar Nederland te gaan. In 1982 werden vier Nederlandse journalisten vermoord in El Salvador, waardoor de oorlog ook hier een thema werd. Mijn vader bouwde een nieuwe leven op en was nooit meer teruggeweest in zijn geboorteland, totdat ik werd opgeroepen voor de nationale ploeg.”

“Op 3 september 2021 maakte ik mijn debuut tegen de Verenigde Staten. Ik stond tegenover Sergiño Dest, met wie ik samenspeelde in de jeugd van Ajax. Het stadion in San Salvador zat propvol met zo’n 30.000 fans. Mijn vader was meegevlogen vanuit Nederland en zat daar op de tribunes waar hij als kind ook had gezeten. Na afloop van de wedstrijd stond hij me op te wachten bij de spelersbus om me te vertellen hoe trots hij op me was. De cirkel was voor hem rond.”

Een echte Salvadoraan

“Inmiddels heb ik zeventien interlands gespeeld voor El Salvador. In het begin moest ik wennen aan het reizen en het spelen voor zoveel supporters, die allemaal iets van me willen. Het is heel anders dan met Top Oss naar Telstar. Je belandt in een hele andere wereld dan Europa. Ik sprak in het begin ook geen Spaans, maar dat heb ik snel kunnen leren. Inmiddels ben ik een echte Salvadoraan geworden.”

“Het land voelt als mijn thuis en de cultuur voelt als de mijne. Voor elke training en wedstrijd bidden de spelers daar samen. In Nederland deed ik dat al, maar dan was ik de enige. Daar is iedereen katholiek en zijn ze collectief met het geloof bezig. Voor iedere interland staan we in een kring en dan leidt één iemand het gebed. Daarna doet iedereen mee en zo laden we ons op voor de wedstrijd.”

Voetbal als troost

“Voor veel mensen in El Salvador is voetbal een troost. Het leven daar is inmiddels wat beter, maar vroeger was het moeilijk. Verschillende criminele bendes maakten het land onveilig. Op het nieuws kwam El Salvador regelmatig langs als het gevaarlijkste land ter wereld. Daar beginnen mensen vaak over tegen mij. Maar onder de nieuwe president is het gelukkig een stuk rustiger geworden. Hij heeft de bendes aangepakt en veel criminelen in de gevangenis opgesloten.”

“Voetbal heeft in moeilijke tijden altijd voor afleiding gezorgd. Daardoor zijn de supporters erg gepassioneerd. In Europa zijn mensen nuchterder, maar voor onze fans is niets te gek. Voetbal is het belangrijkste wat ze hebben. Ze zouden hun laatste geld uitgeven aan een kaartje en steunen ons met alles wat ze hebben. Geloof me, daar ga je als speler harder van rennen.”

“Mijn mooiste moment was het winnende doelpunt dat ik maakte tegen Panama. Het publiek ging volledig uit z’n dak, en een dag later had ik er twintigduizend volgers bij op Instagram. Vooral na wedstrijden krijg ik veel berichten van fans. Mijn inbox staat de hele tijd vol. Er is één meisje dat sinds 2022 elke dag een berichtje stuurt. ‘Dit is dag vijfhonderd’, schrijft ze dan. Anderen sturen dat ze van me houden, wensen me succes of vragen om mijn shirt of voetbalschoenen. Dat blijft bijzonder.”

Tegenover jeugdvriend bij Curaçao

“Deze maand spelen we eerst een WK-kwalificatiewedstrijd tegen Suriname en later voor de Gold Cup tegen Curaçao. Van dat team ken ik een aantal jongens, zoals Roshon van Eijma en Joshua Zimmerman, mijn ploeggenoot bij Top Oss. Joshua ken ik al sinds mijn tiende, omdat hij net als ik uit Almere komt. Straks staan we aan de andere kant van de wereld tegenover elkaar op het voetbalveld. Dat hadden we ons enkele jaren geleden niet voor kunnen stellen.”

“El Salvador is niet het grootste voetballand, dus kwalificeren voor het WK wordt lastig, maar zolang er een kans is, blijf ik dromen. Mijn vader is hoe dan ook hartstikke trots. Wanneer we een wedstrijd hebben, zet hij om half vier ‘s nachts zijn wekker om te kunnen kijken. Dan zit hij in het donker voor de televisie in het Spaans te vloeken van de spanning, hopende dat zijn zoon wint. Dat idee alleen al geeft mij extra motivatie om alles te geven.”

“De aankomende interlands zijn een mooie kans om mezelf te laten zien. Mijn contract bij Top Oss loopt af en wordt niet verlengd. Door een langdurige blessure heb ik mezelf niet genoeg kunnen laten zien. Ik wil nu voor mijzelf en mijn land goed presteren op de Gold Cup en dan gaan er hopelijk nieuwe deuren open. Als je aan een avontuur begint, weet je tenslotte nooit waar het zal eindigen.”

En de man uit El Salvador die hem enkele jaren geleden benaderde via Facebook? “Die werkt nu als scout bij onze voetbalbond.”