Danny Makkelie: “Wát een emoties, dat raakte me”

Danny Makkelie is momenteel toch wel de bekendste scheidsrechter van ons land, maar de leidsman werd geboren op Curaçao en heeft nog altijd een speciale band met dat eiland.

Makkelie ‘grootste fan’ van Curaçao tijdens WK

In een interview met De Telegraaf vertelt hij: “Ik ben in Willemstad geboren, in de kraamkliniek in Rio Canario, en op mijn derde met mijn ouders naar Dordrecht verhuisd. Ik hou van het mooie, warme eiland en van de mensen. Ze zijn vrolijk, gastvrij en lekker relaxed. Waar we in Nederland vaak gehaast leven, draait het op Curaçao om poko poko: onthaasten, genieten en alles op je gemak doen. Leven en laten leven. Heerlijk.”

Als hij op Curaçao aankomt voelt dat als thuiskomen: “Het voelt fijn en vertrouwd. Ik ben trots op mijn afkomst en blij met mijn tweede voornaam Desmond, die mijn band met Curaçao extra benadrukt. Ik kom regelmatig op Korsou, met familie en vrienden. Dan trekken we langs de mooie stranden, van Mambo tot Grote Knip. Zwemmen, snorkelen en lekker eten in een van de vele restaurants. Dat is voor mij echt genieten.”

Het was natuurlijk een feestje dat het nationale elftal van Curaçao actief was op het WK 2026: “Voetbal en arbitrage zijn mijn grote passie. Ik heb vanuit mijn hotelkamer bijna alle 104 wedstrijden gezien, met natuurlijk speciale aandacht voor het Nederlands elftal en Curaçao. De goal tegen Duitsland was prachtig en bij het laatste fluitsignaal van de 0-0 tegen Ecuador kreeg ik tranen in mijn ogen. Wát een emoties bij de spelers en bondscoach Dick Advocaat. Dat raakte me. Prachtig om te zien.”

“Curaçao heeft de harten van miljoenen voetbalfans gestolen”, zegt de leidsman. “En zeker niet alleen dat van mij. Zo’n klein land dat op het grootste voetbalpodium ter wereld zo presteert, dat is bijna niet te beschrijven. Ik ben supertrots. Als ik over het eiland loop en al die prachtige muurschilderingen zie, de grote wereldbeker op het Brionplein en de mensen in blauw-gele voetbalshirts, dan krijg ik kippenvel. Curaçao heeft historie geschreven. Geweldig. Daar kan ik nog steeds enorm van genieten.”

Zelf reed Makkelie rond in een huurauto met een Curaçao’s vlaggetje aan het raam: “Overal waar ik kwam, wapperde het blauw en geel met de twee witte sterren. Prachtig.” Voor Makkelie is de Curaçaose vlag meer dan alleen een stukje stof. Ze staat voor trots, verbondenheid en zijn roots. Op het eiland wordt hij misschien als makamba gezien, zoals een blanke Nederlander op Curaçao wordt genoemd, maar zelf voelt hij zich vooral Yu di Korsou: een kind van Curaçao.