Bezoekerscolumn: Oog in oog met een toekomstige grootheid

We tekenen het jaar 2000. Toon Hermans, een bekend Nederlands cabaretier, zanger en dichter overlijdt te Nieuwegein. In Sydney vinden de Olympische Spelen plaats en de Nederlandse hockeyploeg prolongeert haar titel door Zuid-Korea in de finale op strafballen (5-4) te verslaan. Six Flags Holland opent zijn deuren met vier nieuwe achtbanen. In Amerika vindt de nieuwe presidentsverkiezing plaats. Al Gore en George Bush strijden om de titel en de uitslag is uiteindelijk “to close to call”. Allemaal gedenkwaardige momenten, maar wat mij van dat jaar zal bij blijven is dat ik oog in oog stond met, wat je nu mag noemen, een levende legende.

Het was een zonnige dag en ik besloot om maar eens een bezoekje te brengen aan de training van het Spaanse nationale elftal. Het Europees kampioenschap werd georganiseerd door het kleine kikkerlandje Nederland samen met de sympathieke buur België, zodoende waren de Spanjaarden in het dorpje Tegelen neergestreken. Ze verbleven in een kasteel, dat wordt gebruikt als hotel, in de buurt van de sportvelden van mijn toenmalige club Tiglia. Onze velden hadden de eer om door de noppen van enkele Spaanse legendes en topatleten geschaad te worden. Het was de eerste keer dat ik mensen van die status van dichtbij kon bewonderen. Op een gegeven moment, terwijl de Spanjaarden hun keeper José Francisco Molina testten, miste een speler het doel op een paar meters na, waardoor de bal bij mijn voeten belandde. Een klein Spaanstalig vrouwtje dat naast me stond riep na me: “Raúl, Raúl, Raúl”. Ik pakte zonder enig besef van wie het was de bal op en ik gooide die naar de speler. De speler knikte dankbaar naar mij en vervolgde zijn oefening.

We gaan terug naar het jaar 1994. Real Madrid neemt een jongeman genaamd Raúl González Blanco over van stadsgenoot en tevens aartsrivaal Atlético Madrid. Op zeventienjarige leeftijd maakt het talent zijn debuut in het eerste elftal van de [i]De Koninklijke[/i] en veroverde al snel de kritische harten van de supporters. Zestien seizoenen later is die zelfde jongeman uitgegroeid tot een ware legende voor de Madridistas. Met 309 doelpunten in het maagdelijke witte shirt van [i]Los Merengues[/i] troefde hij Madrid-icoon Alfredo Di Stefano af in de strijd om clubtopscorer aller tijden te worden. [i]El Grande Capitano[/i] werd hij ook wel genoemd vanwege zijn uitstraling. Hij was een leider, iemand met een koninklijke uitstraling en een voorbeeldprof. Raúl was niet de meest begaafde technicus, maar daarentegen had de Spanjaard een fenomenaal instinct om doelpunten te maken op alle mogelijke manieren en stond hij er wanneer het team hem nodig had. Hij trok al snel de kar bij Real, misschien niet zoals een Zinédine Zidane dat deed, maar Raúl was de ware spirit van de glorietijden van [i]Los Galácticos[/i].

Inmiddels is de Spanjaard waar ik ooit de bal naartoe gooide, zonder te weten wie hij was, uitgegroeid tot de grootste Madrileen ooit. Hij vertrok naar Duitsland en liet een leegte achter, maar er komt een dag en dan keert de prins terug naar zijn kasteel. Tot die tijd zullen de fans van Real Madrid, waaronder ondergetekende, de herinneringen van een grootse voetballer, maar vooral een groots mens koesteren.

[b]Geschreven door: CR7RMCF [/b]

De bezoekerscolumn is een vrij nieuwe rubriek op Soccernews. Indien jij ook een column wilt schrijven en deze wilt delen met tienduizenden voetballiefhebbers, stuur deze dan naar: [email protected]
Vermeld hierbij jouw naam en eventuele gebruikersnaam op SN.
Een selectie hieruit zal op Soccernews.nl worden geplaatst.