'Bert, Frank moet erin'

05 Jul 2010 om 18:47 | Reageer nu

Het is een gekkenhuis, een krankzinnig voetbalfeest. Zingende legioenen, een volwassen vent in een indianenpak overal bovenuit trommelend. Voor het eerst dit toernooi is niet het geluid van een zwerm drachtige bijen hoorbaar en voelbaar, eindelijk heeft de FIFA besloten om de Vuvuzela’s de toegang te weigeren.

De mannen van Bert en de Duitse Mannschaft betreden Soccer City, het podium waar de finale zich af gaat spelen. Ik zie de scheids voorop lopen. Hij pakt niet rustig de wedstrijdbal van de standaard zoals we al 63 wedstrijden gewend zijn, maar passeert de Jabulani, kijkt er minachtend naar, spuugt erop en haalt uit een plastic tasje een ouderwetse Adidas Tango.

De koppies staan op gretig, van de spelers en de technische staf. De frons van Frank de Boer lijkt nog dieper dan gewoonlijk, Arjen Robben oogt kaler en gevaarlijker dan ooit. Zelfs de veelbesproken majo is weer aan, niets wordt aan het toeval overgelaten. Eindelijk speelt Oranje met witte broekjes, zoals het hoort. Bert en co hebben het witte overhemd onder de grijze maatpakken omgeruild voor een oranje exemplaar.

Tijdens het Wilhelmus hoor je de spelers niet maatloos en vals meezingen, maar zie je slechts de lippen meebewegen. Van iedereen. Raffie pinkt een traantje weg, Johnny bijt zijn lippen nog een stukje dikker, terwijl Wesley een vette knipoog de tribunes in stuurt. Op die tribunes is Johan Cruijff aandachtig toeschouwer, een camera in het stadion krijgt hem in het vizier en showt De Man Die Nooit Wereldkampioen Werd op het grote scherm.

Een helse wedstrijd volgt, met commentaar van Jack van Gelder. Robben grijpt al snel naar zijn hamstring. Het zal toch verdomme niet waar zijn… En begint te krabben. Jeuk. Wissel aan Nederlandse kant. Het bordje met nummer negen gaat omhoog, Elia komt erin. Robin van Persie loopt richting de kant en roept de bondscoach weer wat toe. ‘Goede wissel Bert, goede wissel!’ Zullen zijn woorden blijken na het inschakelen van een liplezer.

De wedstrijd loopt op zijn eind en de brilstand staat nog steeds op het scorebord. Cruijff is er totaal niet gerust op. Hij staat op, loopt de trappen af richting het veld en neemt plaats op de bank naast Bert. De bondscoach kijkt Johan verbaasd aan en valt even stil. ‘Bert, je moet wisselen. Kijk, die keeper van die Duitsers is een onzeker ventje, die Tango is een prima bal. Je moet dus een specialist inbrengen, das logisch.’ Op dat moment kijkt Johan naast zich en ziet Frank de Boer vloekend en tierend een godverdomme uitblazen terwijl hij zijn armen over elkaar heen gooit. ‘Bert, Frank moet erin. Die betrokkenheid, die felheid, hij moet erin.’

Bert is boos, ziedend zelfs, dat Johan hem zo te kijk zet. Maar hij weet, Johan heeft gelijk. Philip Cocu krijgt een seintje van de bondscoach. ‘Flip, zoek jij even een shirt op voor Frank. Maatje groter dan vroeger alsjeblieft.’ Twee minuten later is Cocu terug, met een maatje groter voor Frank. Het maatpak gaat uit, het Oranje shirt wordt aangehesen. ‘Ryan, geef mij jouw schoenen, je komt er toch never nooit niet in.’ Bedroefd haalt Babel de zelfgelegde strik uit zijn veters en ontdoet zich van zijn schoeisel.

Tien minuten later rent De Frons richting het Oranje legioen. Met tranen van blijdschap in zijn ogen viert hij zijn winnende vrije trap met een uitzinnige menigte, een kabouter (Wes) op zijn nek en een Duitser (van Bommel) op zijn rug. Johan had hem gezegd, toen hij in de 89e minuut in het veld kwam, dat de vrije trap die op 27 meter van het vijandelijke doel lag te wachten voor hem was.

‘Kijk Frank, het zit zo. Je moet schieten, anders ken je niet scoren. Da’s dus het hele kippen houden tot noch toe, ofschoon er dus niet geschoten wordt. En dan win je niet. Zonder de bal ken je niet winnen Frank, die hebben we nu, dus kan er feitelijk niks meer de mist in gaan of fout of iets dergelijks. Omdat het nog 0-0 staat, en je maar één keer meer hoeft te scoren dan hun om te winnen, moet je dus gewoon zorgen dat je die bal minimaal tussen die twee palen schiet, zónder dat die keeper er bij kan. Dan win je.’

Morgen Nederland - Uruguay , van onderschatting mag natuurlijk geen sprake zijn. Maar zelden was het zo realistisch om te dromen van een revanche voor 1974.

Auteur: Marvin Romein Bron:

• Delen op Twitter
• Delen op Facebook
• Delen op Hyves
• RSS

0 reacties Reageer nu

Schrijf een reactie

Reacties zijn uitgeschakeld door de redactie.