Kannibalisme als kwaliteit - Op weg naar het WK (20)

28 May 2010 om 21:25 | Reageer nu

Op 11 juni om vier uur in de middag trappen Zuid-Afrika en Mexico af, waardoor ze het WK voetbal mogen openen. Columnist Mart Waterval beschrijft wekelijks de stijgende WK-koorts. Vanaf april doet hij vanuit het hol van de leeuw verslag, omdat hij een half jaar in het Duitse Münster woont. Deze week: Kannibalisme als kwaliteit

Kannibalisme is het eten van individuen van dezelfde soort, bijvoorbeeld mensen die mensen eten.

Het zal geen enkele voetbalminnende Nederlander ontgaan zijn. Ook vele voetbalhaters zullen het nieuws niet hebben kunnen ontkomen, hoe hard ze ook hun best gedaan hebben. Bondscoach Bert van Marwijk heeft zijn selectie voor het WK voetbal gepresenteerd. De 23 spelers die namens de Oranje leeuw het vaderland zullen verdedigen zijn bekend. Alle speculatie is voorbij, vanaf nu wordt het vizier op de eindronde gericht.

Het is natuurlijk verleidelijk om op de geselecteerde spelers in te gaan. Wie ik zou hebben meegenomen, wie ik zou hebben thuisgelaten. Ik zou mezelf niet zijn als ik daar niet over zou hebben nagedacht, maar ik vond dit niet het schrijven van een column waard. De spelers die ik al dan niet mee had willen nemen zijn er nu toch niet bij, de verschillen tussen de concurrenten zijn klein en bovendien gaat het slechts om nummer 20 tot en met 23. Voorlopig niet bepaald relevant. Toch werd mijn aandacht getrokken door één man in de selectie van 23. Bijna geruisloos stond hij afgelopen week niet ter discussie.

De afgelopen twee seizoenen waren niet gemakkelijk geweest voor Khalid. Sinds zijn succesvolle periodes bij RKC Waalwijk en Hamburger SV kon hij het niet maken bij Chelsea, Sevilla en VfB Stuttgart. Sinds het WK van 2006 ging het eigenlijk hoofdzakelijk bergafwaarts met de carrière van de verdediger. Zo snel als een komeet was zijn loopbaan begonnen, maar even zo snel was zijn loopbaan in een diep dal geraakt.

Khalid is echter iemand die niet bij de eerste tegenslag opgeeft. Als het erom gaat, staat hij er. Zo werd hij aanvankelijk niet opgenomen in de selectie voor het EK van 2008, maar door een blessure van Ryan Babel kon hij toch afreizen naar Zwitserland. Tegen alle verwachtingen in veroverde hij een basisplaats. Vervolgens sloeg het noodlot toe. Na een fantastische poulefase, waarin Boulahrouz een reeks geweldige wedstrijden had neergezet, kreeg zijn vrouw een miskraam. Khalid kon spelen tegen Rusland, maar het toernooi was voorbij.

Sindsdien heeft Khalid zijn dagen vooral op banken versleten. Blessures en tegenslagen werden opnieuw zijn deel. Slechts zes Bundesligaduels kwam hij het afgelopen seizoen in actie. Genoeg reden voor de pers om zijn kwalificatie voor het WK in twijfel te trekken. Ome Bert had immers verteld dat zijn jongens aan spelen moesten toekomen, mochten ze in aanmerking willen komen voor een lange vakantie naar Zuid-Afrika.

Khalid is zoals gezegd echter niet iemand die snel opgeeft. Zodra hij een oranje shirt aantrekt en de Oranje leeuw voor hem brult, verandert hij zelf ook in een roofdier. Een roofdier, zoals ze hem bij HSV nog wel kunnen herinneren. Vechtend voor elke meter, iedere grasspriet opvretend, en als hij de bal niet heeft, dan heeft hij wel de man. Zo’n verdediger is Khalid. Hij vreet letterlijk zijn tegenstander op. Naar alle waarschijnlijkheid heeft Khalid zich op deze wijze getoond aan de staf van Ome Bert. Klaar voor het echte werk. Khalid is immers een verdediger die Oranje kan gebruiken, en misschien ook wel zal moeten gebruiken, hoewel een basisplaats in de eerste plaats niet tot de mogelijkheden lijkt te behoren.

Strijdend als een leeuw, voor volk en vaderland. Afgelopen week dacht ik terug aan deze Khalid. De gedachte gaf mij hoop. Wie wil er immers geen kannibaal in de selectie?

Auteur: Mart Waterval Bron:

• Delen op Twitter
• Delen op Facebook
• Delen op Hyves
• RSS

2 reacties Reageer nu

Schrijf een reactie

Om een reactie te plaatsen moet je ingelogd zijn.
Nog geen lid? Registreer je dan nu!